Patrick Conrad

No Sale ranks up there as one of the strangest novels I've ever read (in a good kind of way), taking a metafictional approach by incorporating the dark world of film noir into a police investigation of a bizarre set of murders to create a rather surreal reading experience.

At the very core of this novel is the enigmatic Victor Cox, a man in his 60s who teaches History of Cinema at Antwerp's Institute of Film and Theatre Studies. Cox also owns an impressive collection of "cinema props and show more curiosities," and is teetering at the edge of retirement as the story opens. He is married to Shelley, who has disappeared. Shortly after Cox reports her as a missing person to the police, a body is discovered jammed underneath a jetty between two yachts in the water off the Bonaparte Dock. Once the dead woman is identified as Shelley Cox, the detectives, Lannoy and Fons Luyckx (nicknamed "The Sponge") get to work -- and Victor is the prime suspect. But this is no ordinary murder mystery.

No Sale is not only related via a dual-narrative format (Victor's story and that of the two detectives) that eventually come together, but also, like any good noir novel, addresses the dual natures that exist within some of the main characters and the drama that is played out in terms of their own respective views of reality. Even the city is afforded its dark and light shadows and tones. Reading this book gave me the same uneasy feeling as when I'm sitting in the dark watching a suspenseful film and wondering how things can get any worse, and the layering of film noir into a murder mystery heightens the effect. Then again, there are some comedic moments (especially involving Clint Eastwood and Dirty Harry) to provide relief.

As a crime novel, the plot is intriguing, and while it's not too terribly difficult to figure out what's going on after a while, it was often a bit of a stretch in credibility in terms of the contrivance of the murders to fit within their given frames. But then again, this isn't so much a novel you'd read for the solution to the crimes but rather one to be enjoyed as a more intense focus on human nature. It's also a cool way to explore film noir -- even if you know absolutely nothing about it.

Definitely recommended -- it's not your average crime novel but something even better. If you at all have an interest in reading my longer review, you'll find it here. show less

Ik vond dit niet sterk. Géén sterren dus want ik mocht het echt niet. Disclaimer 1: Ik weet niet wat het is maar het beeld dat ik van Conrad krijg is niet erg sympathiek. Jammer maar dat kan gebeuren. Disclaimer 2: Ik had enkele gedichten van een andere 'pink poet' gelezen die ik erg mocht, en dacht dat dit wel een goede herstart zou zijn -- wie weet wat ik vroeger ben tegengekomen of wat ik er toen van dacht.

Maar dit pakte niet. Ja, de pink poets waren een groep die er geen was en Conrad show more heeft van alles wat gedaan -- de eerste gedichten publiceerde hij op zijn zeventien. Ligt het aan hem, aan de geforceerde taligheid (zonder het dan over taligheid te hebben, hier het grootste manco) het pompeuze, misogyne aura dat ik meekrijg, is het gewoon gedateerd, was het misschien nooit goed, punt?

Zij de moeder, de bar-maid, de baarmoeder,
wrikt uit wrok het wrak
uit haar vunzig vlees

En uit de jute holte vloeit het warme slijk,
de scharlaken worm, de welriekende koek.

Twee stukjes uit, toegegeven, een vroeg werk, maar ik weet niet wat ik hiermee moet. De bar-maid? Baarmoeder? Warm, scharlaken, welriekend? Het lijkt gemakkelijk allemaal, protserig met wat soldatenengels, en ik voel er helemaal niks bij: niks van schoonheid, maar evenmin van veel weerzin -- zo dat dan de bedoeling geweest mocht zijn.

Ik ben meermaals (vaak Franstalige) shockdichters tegengekomen en daar had ik geen issues mee. Het is niet dat ik op hart, ziel of fijngevoeligheid getrapt ben. Ik houd ook van ongemakkelijke, breedsprakerige, waanzinnige beeldtaal; dus dat kan het ook niet zijn.

Het was niks voor mij, en daar houdt ik het dan maar bij. show less

Commissaris Bob Boenders gaat bijna op pensioen maar twee reeksen seriemoorden blijven hem achtervolgen. In Antwerpen zijn 3 homofiele acteurs in de aars geschoten met een Magnum en uit het raam gegooid. In dezelfde periode zijn 5 roodharige vrouwen vermoord, onthoofd en verkracht. Boenders vind nauwelijks een spoor behalve de term "Cargo".

Moço keert terug naar de smoezelige jaren negentig. Qua sfeerzetting klopt het plaatje volledig: fotograaf Harry Kramer verdeelt zijn tijd tussen het maken van ranzige foto's van verdronken zwervers en zich te buiten gaan aan drank in het volkscafé waar hij zijn tipgevers ontmoet. Eens per jaar, met oudejaar, gaat hij kip met verlepte sla eten bij zijn moeder, die met kapotte knieën in een rolstoel zit. Alleen: dit jaar vindt hij haar niet in haar woonkamer, klagend over van alles en nog show more wat, maar dood op de stoep. Wie heeft zijn moeder uit het raam gekieperd? En wat heeft de zwerver Moço ermee te maken, die altijd in het parkje rechtover de deur terug te vinden was, maar nu spoorloos verdwenen is? Harry verdiept zich in het verleden van zijn moeder, toen zij nog een verleidelijke jonge vrouw met geld was. Heden en verleden komen uiteindelijk samen in de coulissen van Antwerpen.
Volledige bespreking via http://wraakvandedodo.blogspot.be/2016/01/patrick-conrad-moco.html show less