William Dufty (1916–2002)

Lady Sings the Blues is a historical fiction book based around the heroin filled hazed memories of its author. And in this case, it ain't a bad thing. A quick google search will literally show you that half of what is mentioned is flat out lies, especially about her home life, relationships, and sketchy details about her career aspirations.

However, it is still a DEEP uncompromising but brutal look into the life of a junkie in the Jim Crow era - what it took for her to get there, stay there, show more and ultimately die there combined with the racial segregation, discrimination, and separatism she endured as a matter of US policy. Honestly, I walked away from the book wondering like hell how she lasted until 1959 and didn't come up dead after writing Strange Fruit. And please keep in mind it was piecemealed together three years before she died while she was in and out of jail as the NYPD stayed obsessing on getting easy busts from her addictions.

In the end Billie Holiday lived the life that only she could live, and she wasn't sorry or worried about a thing. show less

'Lady sings the blues' lezen lijkt me het equivalent van een avondje flink door zakken aan de toog met Lady Day nadat ze zichzelf volledig gegeven heeft tijdens een concert.
Je luistert (leest) ontzettend geboeid en valt als luisterend oor (lezer) van de ene verbazing in de andere. Je bent al snel van slag over hoe de jonge Billie absoluut niet door het leven gespaard werd en je supportert vurig voor de felle, waarachtige vrouw die daar uit groeit.
In zo'n gesprek denk je weleens - terwijl de show more waard je glazen nog eens vult - 'het zal wel zijn, Billie' of 'dit lijkt me toch wat bij de haren getrokken' waarna je dat gewoon weer van je af laat glijden om gefascineerd verder te luisteren (lezen).
Het blijft erg heftig om te aanhoren (lezen) hoe moeilijk het zwarte Amerikanen - zelfs eens ze beroemde muzikant zijn - gemaakt werd en hoe ze daarmee proberen om te gaan. Billie's drugsverslaving is pijnlijk, maar er is zoveel meer en zoveel moois.
Ik ben er heilig van overtuigd dat je - terwijl ze na haar vierde glas even naar het toilet gaat - tegen de waard zucht: "Wat een leven! Wat een madame!"

Wat een boek. ❤️ show less

I am by no means any kind of Billie Holiday expert, so I’m not going to speculate about how much of the content is “true” or how much of this book is written in her own words. From a casual fan’s perspective, I found this to be an incredibly entertaining memoir about the behind the scenes life of one of show biz’s most badass performers. Holiday’s narrative voice reads as sassy and straight up, and her life story makes for a truly wild ride (especially those first few chapters!). show more I wish there was more description of key moments throughout Holiday’s career because I am left with some questions (e.g. how do you become a megastar after being banned from performing in New York City?!?), but overall I thoroughly enjoyed learning more about Billie in this weird, wonderful memoir. show less

Lady Day's version of the literal truth may have been a bit unreliable, but this book was real and raw and was her absolute truth. 3 1/2 stars.