John Langan (2) (1969–)

John Langan is a new author for me and one that I will certainly be returning to. The heart and soul of this novel is a fundamental human emotion...grief and the desire to have one last conversation with a deceased loved one in order to say all of the things that never got said when they were alive. If such a thing were possible, what price would you be willing to pay since we all know that there is no such thing as a free lunch? I've always been a huge fan of ghost stories and horror show more literature...so it is very seldom that I read a book that has the power to transfix and produce such an uneasy after effect as this one did. If you love or even slightly like this type of story find this book and submerge yourself in one dark, frightening but tantalizing tale. show less

Rarely will I read a short story collection that pulls me in quite as completely as this one did.

Or rather, it's a rare short story collection that not only pulls off truly excellent horror in every instance while simultaneously *deconstructing* the field, drawing in clever and wide literary techniques, WHILE also making it evocative and delicious.

Sometimes the voice breaks the fourth wall and sometimes it drenches you in a very dry sense of humor. Sometimes it's written in an immediate, show more deeply detailed way that drowns out the real world and swallows you whole.

Interestingly enough, Langon writes his won sophisticated takes on zombies, werewolves, and even vampires, but that is NOT to say they are at all derivative. Langon knows and loves his horror genre and brings his stories to truly excellent literary heights. He's a writer's writer, making his words sing and he always takes his time to fully develop each story.

I can't recommend him enough.

ALL of the stories are wonderful, but I should point out that I have a large fondness for a few.

Technicolor - A tribute to a Poe story written in a delightful lecturer's voice. I chortled and had to google the crap out of it.

City of the Dog - Post-Lovecraftian apocalypse Norman Rockwell.

Mother of Stone - Excellent investigative journalism meets... oh just read it. Langon pulls off something very special here. :)


I repeat: all of the stories are fantastic. :) But there's a very special treat for the end. Writer's notes. :)

There wasn't a single thing about this collection that didn't delight. :) show less

Διάβασα αυτές τις μέρες το The Wide, Carnivorous Sky and Other Monstrous Geographies (απαράδεκτα καλός τίτλος - ειδικά αυτό το Geographies στο τέλος γνέφει προς όχι-τελείως-λογοτεχνία) του John Langan, το οποίο μου προτάθηκε ως πολύ καλό δείγμα σύγχρονης λογοτεχνίας τρόμου με weird/uncanny χροιά. Ιδού δυο λόγια για show more κάθε διήγημα, συν βαθμολογίας:

Kids: Πρώτη και εξαιρετικά μικρή, το Kids είναι ένα ωμό σφηνάκι 4-5 σελίδων (το θέμα με τα epub είναι ότι δε μπορείς να ακροβολογίσεις παρά μόνο ποσοστιαία), άρτια παράδοξο, χωρίς εξηγήσεις και ιδιαίτερο context - αγνό horror με ανάποδες κλειδώσεις και δόντια. 4/5

How the Day Runs Down: Τα ζόμπι δε μου αρέσουν σε ταινίες, βιβλία ή παιχνίδια (κάτι που ισχύει και για τον ίδιο τον Langan από ότι διάβασα στον σχολιασμό του), και αυτό αναγκαστικά ρίχνει το διήγημα στην αισθητική μου. Έχει ανορθόδοξο στήσιμο και διήγηση, η οποία παλινδρομεί παράδοξα ανάμεσα σε οπτικές. Πλατιάζον ελαφρώς, και όχι κάποια τρομερή ιδέα στον πυρήνα του. 3/5

Technicolor: Η κορυφή του βιβλίου μέχρι στιγμής. Σίγουρα έχει να κάνει με το ότι η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου είναι από τις αγαπημένες μου ιστορίες έβερ. Το πλέξιμο της βιογραφίας του Πόε με μια οκάλτ εναλλακτική μικροϊστορία είναι εκπληκτικό, με σκηνές και χρωματισμούς βγαλμένα από ένα πολύ πολύ ιδιαίτερο πατάρι. Και ανεπανάληπτο φινάλε. 5/5

The Wide, Carnivorous Sky: Το ομώνυμο διήγημα φέρει εξαίσιο τίτλο. Δεν συμπάθησα ποτέ τη σύγχρονης στρατιωτικής υφής θεματολογία, ιδιαίτερα σε σέττινγκ μέσης ανατολής. Η κεντρική βαμπιρίζουσα ιδέα ενδιαφέρουσα αν και λίγο άγαρμπη, όπως και η υλοποίησή της, αλλά έχει κάποιες τρομερές, σχεδόν εμπύρετες εικόνες οι οποίες παραπέμπουν και στον τίτλο του. 3/5

City of the Dog: Τούτο εδώ, αν είχε τα 2/3 της έκτασης που έχει τώρα, θα ήταν πάρα πολύ καλό. Ως είναι, πλατιάζει στο πρώτο μισό του, στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, με πολύ μη ουσιώδεις λεπτομέρειες που κάνουν το μάτι να κάνει πλάγιο gliding κάποιων παραγράφων. Από όταν παίρνει τελικά μπρος είναι πολύ καλό, αφήνοντας διαισθητικά μια ιδέα από Καμπάλ του Κλάιβ Μπάρκερ - τουτ'εστιν νεκρόπολη.3.5/5

The Shallows: Το πιο τυπικά λαβκραφτικό μέχρι στιγμής (εξωκοσμική εσάνς και πολύ έντομο και ζελέ) είναι χωρισμένο σε δυο παράλληλες χρονικές διηγήσεις. Ενώ όμως το βασικό χαρακτηριστικό του Λάβκραφτ είναι η αδιαφορία για την ανθρώπινη ανάπτυξη των χαρακτήρων του, η μια εκ των δυο διηγήσεων εδώ κάνει απλά αυτό: ασχολείται με την ζωή μιας οικογένειας, χωρίς υπόνοια υπερφυσικού. 3/5

The Revel: Λυκανθρωπική ιστορία, με άμεση απεύθυνση στον αναγνώστη, κάνει βουτιά στα γρανάζια και σπλάχνα της συγκεκριμένης υποκατηγορίας τρόμου, και σαφώς κατατάσσεται ως meta. Άψογο σε εφαρμογή, ασχέτως που η ιστορία είναι σχεδόν τελείως generic (μιας και αυτό ήθελε ούτως ή άλλως, ένα blueprint της λυκανθρωπικής λογοτεχνίας). 4/5

June, 1987. Hitchhiking. Mr. Norris: Πολύ μικρό διήγημα (λαμβάνεται και ως μικρή ανάσα πριν την κατάδυση στην τεράστια άβυσσο του επόμενου), ενός ωτοστόπ που αναμενόμενα πάει στραβά η εξιστόρηση, με δροσερή διήγηση, με μη ασπρόμαυρη θέαση του θύτη, με δυσοίωνο και ατμοσφαιρικό φινάλε. 4/5

Mother of Stone: Με το που τέλειωσα το Technicolor δεν πίστευα πως θα υπήρχε εντός του βιβλίου ιστορία που να το ξεπέρναγε. Είχα προειδοποιηθεί βέβαια για την αξία του Mother of Stone, αλλά όχι στο βαθμό που έπρεπε. Λοιπόν, εδώ έχουμε την κορυφή του βιβλίου, κι ένα από τα καλύτερα διηγήματα που έχω διαβάσει εδώ και πάρα μα πάρα πολύ καιρό. Με έκταση σαφώς μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα (80 σελίδες ακριβώς στο τάμπλετ μου), το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό με το που το τελείωσα ήταν πως μόλις βίωσα ένα πολύ καλό adventure game - της Gabriel Knight-ικής σχολής - με επικάλυψη από τα πιο αρχαΐζοντα διηγήματα του Μάχεν και του Χάουαρντ (αυτά που είναι γεμάτα με lore). Η δομή του καταπληκτική, ως αλληλουχία συνεντεύξεων. Η έμφαση στα γεγονότα και στο χτίσιμο του πανάρχαιου lore, έναντι της ανάπτυξης χαρακτήρων, μόνο θετικά μπορεί να ιδωθεί από εμένα. Και ο τρόμος να ρέει από το λαιμό της Πέτρινης Μητέρας. Μια σπουδή στο πως πρέπει να γράφεται το απλωτό διήγημα τρόμου. 5/5 (κρατιέμαι να μη βάλω 5.5)

Το βιβλίο λοιπόν, συνολικά ήταν καλό (ας πούμε ένα 4/5). Σχηματικά η ποιότητα είναι συσσωρευμένη στις άκρες του, κάνοντας (για μένα) κοιλιά στη μέση.
Ο Langan φαίνεται πως θέλει να πειραματίζεται, δοκιμάζοντας διάφορα στησίματα και διηγηματικές φόρμες εντός του. Σχεδόν το κάθε διήγημα εδώ μέσα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τον τρόπο αφήγησης που χρησιμοποιεί - θεατρικό το How the Day Runs Down, μεταφίξιον το The Revel, κτλ. Πολύ καλό δείγμα αυτό, ακόμη κι όταν δεν του βγαίνει πλήρως.
Από εκεί και πέρα η λατρεία του για το horror genre είναι προφανής, και δε διστάζει να τη δείχνει άμεσα. Όπως και τη λατρεία του για την ενσωμάτωση στοιχείων του σύγχρονου κόσμου, κάτι που άλλωστε αναφέρει και ο ίδιος.
Το ότι έχει πολύ καλές ιδέες είναι προφανές, όπως και το ότι ξέρει να γράφει - το γράψιμό του έχει φρεσκάδα που είναι ευπρόσδεκτη στο είδος. Για μένα εκεί που μπορεί να βελτιωθεί είναι στη μείωση της ανάπτυξης του ανθρώπινου στοιχείου (δε χρειάζεται να μαθαίνουμε για τον παιδικό φίλο του τάδε ή την ανίατη αρρώστια της άλλης, κτλ, όταν ουσιαστικά δεν εξυπηρετούν την πλοκή) - το οποίο έχει να κάνει με το προσωπικό μου γούστο και θέαση επί του τρόμου, ο οποίος θέλω να έχει λίγα σημεία επαφής με τον σύγχρονο άνθρωπο ως μονάδα. Γενικά όμως τα πήγε πολύ καλά ο κύριος, και με τα Technicolor και Mother of Stone άφησε τρανό στίγμα στο παλίμψηστο της παραγωγής τρόμου. show less

Continuing my ongoing love affair with John Langan, this is the first novel he published, before his career-defining THE FISHERMAN.

I don't know what it is about this guy, but he's pretty much the only author I read that can take me on a slower-than-normal ride, filled with all kinds of tangents and side trips before eventually looping back to the main storyline and, instead of becoming frustrated and putting the book down, I'm here for all of it. Every tangent. Every side trip. Every drawn show more out scene.

Because first off, Langan can freaking write. His sentences are gorgeous, his word choice perfect. But it's also that those tangents and side trips and extra-long scenes sparkle with detail, with nuance, with verisimilitude.

You start reading Langan, and you quickly realize you're in the hands of a master storyteller, so experienced that he knows he can take his time.

I know there's other readers that have no patience for him. At the end of this novel, in the author's notes, he even admits that Nick Namatas told him this novel has all the earmarks of a first novel, because he threw everything he could think of into it, as though he might not have the chance to write another one.

Still, for all of that, I was there, I was invested and at no point was I ever less than enthralled with this incredible, and incredibly original, take on the standard ghost story.

This is Peter Straub done far better than Peter Straub could ever hope to do.

Loved it. show less