Collective work

This book is very carefully put together - stunning layout. However, after reading it, I don't feel like I know that much more about Modern Greek literature. (They also use "Modern" somewhat loosely given how many centuries the book covers. Don't expect much contemporary Greek writing, and nothing whatsoever after 1974.) I had hoped that it would give an overview of themes in Greek literature, but most of the time it skims over topics so quickly that you get little more than names. This show more would have been better split into multiple volumes, I think, so that they could devote more time to each time period.

The content is somewhat skewed towards poetry, and I found myself wanting more info about Greek prose. However, it's true that a lot of modern Greek authors - let's say the last 150 years - have focused on poetry, so there's probably more poetry to write about than prose in the first place.

Sadly, only a handful of women are mentioned at all. Are there few female Greek authors? I suspect not, but they certainly aren't well represented here.

Overall, I learned from this book and added a lot of books to my to-read list. It's not bad, but there are other overviews of Greek literature that are probably more useful. show less

Stories

Πρόλογος
page 7 / 6 pages
Χρονολόγιο
page 13 / 37 pages
Ανθολόγιο έργων Μάρκου Ζαβιτζιάνου page 55 / 60 pages
ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΡΚΟΥ ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΥ
Η γριά - Ζαβιτζιάνος, Μάρκος, 1884-1923 page 115 / 2 pages
Πρόσφυγας - Ζαβιτζιάνος, Μάρκος, 1884-1923 page 117 / 2 pages
Στους αριστοκράτες - Ζαβιτζιάνος, Μάρκος, 1884-1923 page 119 / 8 pages show more Στους ιμπεριαλιστές - Ζαβιτζιάνος, Μάρκος, 1884-1923 page 127 / 12 pages



Αθρώπινες αντίληψες - Ζαβιτζιάνος, Μάρκος, 1884-1923
page 139 / 12 pages
ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟ
Εντυπώσεις - Παλαμάς, Κωστής page 151 / 6 pages
Θάνατος καλλιτέχνου - Παλαμάς, Κωστής / page 157 / 4 pages
Το έργο του Μάρκου Ζαβιτζιάνου - Παπαντωνίου, Ζαχαρίας page 157 / 4 pages
Μάρκος Ζαβιτζιάνος 1884 - 1923 - Καλλιγάς, Μαρίνος page 161 / 4 pages
Το έργο του Μ. Ζαβιτζιάνου - Σπητέρης, Τώνης Π. page 168 / 4 pages
Επιστολή - Βεντρουράς, Νικόλαος
page 173 / 4 pages
Ένας Κερκυραίος πρωτοπόρος της χαλκογραφίας στην Ελλάδα - Δάφνης, Κώστας page 177 / 8 pages show less

Το άστρο - Wells, Herbert George, 1866-1946
Συνομιλία Ήρωα και Χαρμίωνα - Poe, Edgar Allan
Το τελευταίο πρωινό - Clarke, Arthur C., 1917-2008
Το ολοκαύτωμα της Γης - Hawthorne, Nathaniel
Κεραυνοι και τριαντάφυλλα - Sturgeon, Theodor
ΜΝΜ σε μια ΒΙΒΛΘΚ - Draper, Hal, 1914-1990

Η έκδοση αυτή πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της ομώνυμης έκθεσης που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης στον εκθεσιακό χώρο του Μεγάρου Εϋνάρδου (7 Μαΐου έως 18 Ιουλίου 2015). Ο Νίκος Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1874. Ήταν πρωτότοκος γιος του Στέφανου show more Δραγούμη (ο οποίος έγινε πρωθυπουργός το 1910) και αδελφός του πολιτικού και συγγραφέα Ίωνα Δραγούμη. Αφού ολοκλήρωσε το εξατάξιο γυμνάσιο, πήγε το 1891 στο Παρίσι για να προετοιμαστεί για τις εισιτήριες εξετάσεις στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Τελικά θα αποτύχει στις εξετάσεις, αλλά θα παραμείνει στη Γαλλία (με μικρότερα ή μεγαλύτερα διαλείμματα) για είκοσι χρόνια. Εγγράφεται στη Νομική Σχολή της Σορβόννης, από όπου θα αποφοιτήσει στα τέλη του 1897. Θα εγκαταλείψει όμως τα νομικά, που ποτέ δεν αγάπησε, για να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Παρακολουθεί μαθήματα στην ιδιωτική σχολή τέχνης Academie Julian για δυο χρόνια (από τον Οκτώβριο του 1899 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1901). Στη Julian θα συνδεθεί στενά με τον Ωγκύστ Σαμπώ, ζωγράφο από το Γκραβεζόν της Προβηγκίας, και από τον Σαμπώ, πιθανότατα, θα γνωριστεί με τον άλλο επιστήθιο φίλο του, τον ζωγράφο Ζαν Μπαλτύς. Από το 1903, και μετά από εκτεταμένες πεζοπορικές περιπλανήσεις (θα γυρίσει όλο σχεδόν το νότο της Γαλλίας, και αφού διαβεί τα Πυρηναία μέχρι τη Βαρκελώνη), θα εγκατασταθεί για μεγάλα διαστήματα στο Γκραβεζόν, όπου, κατά περιόδους, θα συμπήξει με τους Μπαλτύς και Σαμπώ ένα ιδιαίτερο εργαστήριο, ένα είδος αδελφότητας ζωγραφικής. Στα χρόνια του Γκραβεζόν ανήκει και ο μεγαλύτερος όγκος των έργων του Δραγούμη που έχουν φτάσει ως εμάς. Από εκεί θα φύγει τον Οκτώβριο του 1911, βαριά χτυπημένος από την πρώτη κρίση του ψυχικού νοσήματος που θα τον βασανίζει μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1933, μετά από εικοσαετή εγκλεισμό σε ψυχιατρεία στη Γενεύη και την Αθήνα. Τον Φεβρουάριο του 1941, ο Ζαν Μπαλτύς σημείωνε στο ημερολόγιό του: "Ο Νίκος Δραγούμης, με τον οποίο είχα την τύχη να συγκατοικήσουμε στο Γκραβεζόν, ήταν ένας από εκείνους τους γνήσιους καλλιτέχνες, τόσο αυθεντικός όσο ο Βαν Γκογκ και ο Γκωγκέν". "Έλληνα Βαν Γκογκ" τον χαρακτήριζε και ο Δημήτρης Πικιώνης το 1963. Ο αδελφός του Φίλιππος Δραγούμης έγραψε γι’ αυτόν: "Ο Νίκος, άκακος, ευγενικός κι αξιαγάπητος άνθρωπος, αν κι επαναστατικής ιδιοσυγκρασίας -και κάποτε θυμώδης- είναι πιθανόν ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα την ιμπρεσιονιστική τεχνοτροπία και το χωρίς βαθμιαία φωτοσκίαση σχεδόν διακοσμητικό σχεδίασμα με νερόχρωμα και gouache (πηχτό συνήθως άσπρο χρώμα) πάνω σε σκοτεινό αδρό χαρτί (στρατσόχαρτο). [...] Ήταν φιλόσοφος, στωικός, κάθε άλλο όμως παρά αυστηρός, αντίθετα χαρούμενος, αμέριμνος και ειρωνικός, χωρίς κακία, που αγαπούσε στο έπακρο την ελευθερία και που μισούσε κάθε συμβιβασμό ηθικό και κοινωνικό, κάθε υποκρισία και κάθε επιτήδευση, που λάτρευε τη φύση κι απεχθανόταν θανάσιμα τις λεγόμενες προόδους της τεχνικής και της μηχανικής. Υπεραγαπούσε την ελεύθερη φύση και προσπαθούσε με μεγάλη ασκητικότητα να προσαρμόζεται στους φυσικούς νόμους. Δεν τον ένοιαζε τι λέγουν ή τι κάνουν οι αστοί, ή μάλλον με τα φερσίματα και το ντύσιμό του περιφρονούσε και κορόιδευε τους συμβατικούς των κανόνες ζωής και τρόπους συμπεριφοράς, αν και πάντα το έκανε με ευγένεια, χωρίς να τους προσβάλλει και χωρίς κακία για κανένα. Αγαπούσε την απλοϊκή κι αβίαστη φυσικότητα των χωρικών, τον εύρωστο κι ανεπηρέαστο από το μηχανικό πολιτισμό τρόπο ζωής των κοντά στην ελεύθερη φύση. [...] Ο Νίκος ποτέ δε θέλησε να πουλήσει κανένα του πίνακα, γιατί πίστευε πως η αληθινή τέχνη είναι ιερή και μη εμπορεύσιμη. Επίσης πως δεν είναι σωστό με την τέχνη να επιδιώκεται η απόδειξη καμμιάς ιδέας ή θεωρίας μη αυστηρά καλλιτεχνικής. Ήταν οπαδός της αρχής του L’ art pour l’ art, του ότι δηλαδή η τέχνη αποτελεί απλή έκφραση του ψυχικού αισθητικού κόσμου του καλλιτέχνη και τίποτε περισσότερο".

Biblionet show less