Georges Minois

İradi ölüm her zaman için toplumların genel kabulleri ve yerleşmiş prensipleriyle catışagelm iştir. Ortaçağ, intiharı Tanrı'ya karşı işlenebilecek suçların en korkuncu olarak görür ve mahkûm eder Ancak zamanla daha özgürlükçü düşüncelerin boy vermesi intihara dönük önyargıları gözden geçirmenin yolunu açar. Montaigne ve Bacon gibi düşünürlerin liberter çıkışlarının yanında, Hamlet'rn (vlodernite'nin şafağında çınlayan bildik tiradı da show more intihar konusundaki düşünüş biçimlerinin farklı yollarda evrilmesini sağlar. Almanya'da Werther gençliğinin intihar yoluyla yok olması gibi olgular ise intiharın bireysel özelliklerini bir çağın ve toplumun ruhuna mal edecek kadar çarpıcı ve kapsayıcı bir örnektir. Konuyu tarihsel ve toplumsal bir derinlik içinde izleyen Fransız tarihçi Minois, intiharın bireysel kökenlerini bu olgunun tarih sahnesinde doğurduğu sosyolojik sonuçlarla bütünlük içinde çözümlüyor. show less

This is the story of a notorious book—invoked, refuted, condemned, but nonexistent for centuries, a triply blasphemous treatise on the impostures of Moses, Jesus and Mohamed. To merely summon its name, De tribus impostoribus, was to effect an accusation, or excite wicked curiosity. Rumored to have originated in the early 13th c. imperial court of Frederick II, the treatise spells out a theme that first came to form, according to Georges Minois, in the 10th c. Arab-Muslim milieu. The key show more figures in the three great monotheisms were seen as effective, inspired leaders and legislators of men rather than enactors of divine revelation.

Arab translations of the classical Greeks (particularly Aristotle), commentaries by Averroes and Maimonides, and early attempts by Christian philosophers to reconcile faith and reason aroused fierce debate in medieval Europe, where the theme of the three imposters had the most influence. From 1239 on, the accusation became ritual: as soon as a thinker became dangerous, he was suspected of having written a treatise on the three impostors. Minois traces the theme through the works of minds great and small in what reads as a compact history of dissent and freethought from the Holy Roman Empire to the Radical Enlightenment. Still, solid evidence for an actual written copy of the treatise does not appear until the 1720s; Minois’ suggestion that its composition was inspired by the works of Spinoza seems fitting.

The bibliography at the end of The Atheist’s Bible—a compendium of obscure religious and philosophical esoterica—is a wonder to behold. There is also a helpful glossary of names.

It’s a truism that ideas have power. What makes the case of De tribus impostoribus so fascinating is the realization that such power could be almost entirely imaginary: the Idea as a menacing phantom, emanating as it did from a book that no one ever actually saw or read. show less

8467000554

Depois da "História do Ateísmo" este pequeno livro vem comprovar que Georges Minois é um autor interessante e fácil de ler.
As origens do diabo na Babilónia e na Pérsia, a influência que estas civilizações tiveram na escrita do Antigo Testamento, a ligação do desejo sexual ao mal, logo ao diabo, tudo isto é desenvolvido no interesse logo no primeiro capítulo.
Segue-se o período do sermão terrorista, da caça às bruxas, passa-se por situações, com boa argumentação racional, show more de inversão da natureza do diabo, para se chegar a duas situações distintas: por u lado o "ilusório desaparecimento do diabo" - o que está muito mais de acordo com a sua natureza, do que a sua presença universal na Idade Média - e, por outro, ao culto satânico, promovendo Satanás ao lugar de verdadeiro patrono da liberdade e da revolta contra a tirania. show less