Ray Connolly

Sort of a lighter version of Albert Goldman’s notorious Lives of John Lennon. It’s odd that the author apparently had a friendly relationship with Lennon since he (the author) doesn’t seem to like him or his work much (he singles out “Ticket to Ride” as a “miserable piece?!”).

The North Devon Riviera Hotel in the middle of February seems like an odd place for love to bloom in various forms but for several individuals it provides the perfect venue to get away from it all. Amy Miller is a romance writer who is escaping the tabloids who are hot on her tracks, trying to expose her relationship with a well-known married man. Tim, a musician and teacher, is recovering from a prank his student's played on him. For Amy and Tim the North Devon Riviera Hotel provides the show more opportunity not only to relax but also the time to meet each other.

From the main story-line which focuses on Amy and Tim to the more minor characters, such as the young hotel intern and her crush on one of the staff, Love Out of Season is full of challenged relationships. It is a really sweet story with enough detail to keep you interested in all the couples without causing overload. Perhaps a traditional cliché love story, however there are enough surprises and intrigues to keep the story flowing.

A really sweet book with a storyline that is easy to keep interested in. show less

As good an Elvis biography as exists with possible exception of Peter Guralnick's 2 volume opus.

Zijn muziek ken ik natuurlijk. Ik heb 50 albums van hem in de kast staan, inclusief zijn filmmuziek waarvan je sommige nummers echt niet twee keer wilt horen. Ik heb films en documentaires over hem gezien maar ik las nog nooit een boek over hem. Met de biografie Elvis, een eenzaam leven van Ray Connolly is dat rechtgezet.

Elvis behoeft weinig introductie maar zijn belang wordt mooi geïllustreerd als de auteur aangeeft dat hij, bij een interview met Bob Dylan en John Lennon, aangeeft dat hij show more bij het fameuze comeback concert van Elvis aanwezig was in 1968 (u weet wel, Elvis in zijn zwartleren pak). Dylan en Lennon, beiden absolute Elvis-fans en niet happig op een interview, begonnen Connolly meteen te bestoken met vragen over dat concert en het werd ineens een gesprek als fans onder elkaar.

Elvis Presley (1935-1977) wordt geboren in Tupelo, Mississippi. Hij groeit er op in een gelovig gezin met moeder Gladys en vader Vernon. Hij komt er in aanraking met bluesmuziek en neemt op eigen kosten zelf een nummer op in de Sun Studios van Sam Philips. Philips hoort wat in de jongen, laat hem meer opnames maken en hij beleeft zijn eerste successen. Als hij optreedt voor publiek verzint Elvis er zelf wat bewegingen bij. Zijn gitarist Scotty weet wel wat er gebeurde;

In die tijd stonden de meeste zangers kaarsrecht en met beide voeten stevig op de grond bij de microfoon en zongen. Maar Elvis en zijn band hadden geen drummer, dus gebruikte Elvis zijn lichaam om het ritme te houden, waarbij hij op zijn voorvoeten naar voren geleund stond en met zijn been schudde om in de maat te blijven. En doordat hij een nogal loszittende plooibroek droeg, leken zijn bewegingen…’eh…een beetje provocatief’.

Er zijn meer versies en Elvis zelf bezweert dat hij bij opwekkingsbijeenkomsten predikanten en zangers net zo zag bewegen, maar een legende is geboren. Kolonel Tom Parker, die helemaal geen kolonel is en ook geen Tom Parker heet, wordt de manager van Elvis. Parker is de Nederlander Dries van Kuijk die illegaal in de Verenigde Staten verblijft en die belooft een ster van Elvis te maken. Dat blijkt meer vloek dan zegen, zoals het boek laat zien.

Parker weekt Elvis los van Sun Records en richt voor hem een eigen muziekuitgeverij op. Dat is goed voor de royalty’s, maar als je geen goede tekstschrijvers hebt, niet goed voor je artistieke erfenis. Dat zou nog gaan blijken. De successen komen wel, net als de schandalen. De bewegingen van Elvis in televisieoptredens worden niet door iedereen gewaardeerd en er komt kritiek. Dat maakt Tom Parker niets uit, het levert publiciteit en geld op.

Elvis woont inmiddels in Memphis in een groot huis, Graceland, met zijn ouders en een heel gevolg aan vrienden en familie. Hij moet in dienst en zou er onderuit kunnen komen, maar manager Tom Parker vindt dat hij moet. Eerst nog veel opnames maken, dan twee jaar van schaarste creëren, alles met de portemonnee in het achterhoofd.

Elvis dient in West-Duitsland en leert er Priscilla kennen met wie hij zal trouwen. Hij is dan al een trouw gebruiker van benzedrine en amfetamine. Deels omdat zijn moeder ook amfetamine gebruikte, deels omdat meer mensen in het leger benzedrine gebruikten.

Terug in de Verenigde Staten heeft Tom Parker bedacht dat Elvis in films gaat spelen. Hij sluit contracten voor een groot aantal films. Elvis wil graag filmster worden, maar niet op deze manier. Hij is een zingende sproeivliegpiloot, een zingende autocoureur, een zingende kermisexploitant en een zingende strandwacht. Hetzelfde verhaal op steeds een andere locatie, zou Elvis zeggen. Het zorgt ook voor een groot aantal tenenkrommende nummers zoals Song Of The Shrimp, Smorgasbord tot aan Old MacDonald aan toe. Het grote nadeel dus als hij contractueel vastzit aan tekstschrijvers die niet tot de top behoren. Nogmaals, Tom Parker vindt het prima. De films en liedjes brengen meer op dan zijn oude hits en de royalty’s voor Parker zijn aanzienlijk. Elvis weet dat het geen goede nummers zijn maar hij zit klem want hij is gewend aan zijn roem en exorbitante uitgavenpatroon.

Als het filmwerk eindelijk opdroogt valt Elvis terug op de televisie. Parker wil een kerstspecial, maar Elvis gaat eindelijk eens tegen de man in en kiest eigen nummers, wat resulteert in de beroemde comeback special in zijn zwartleren pak. Het wordt een groot succes. Voortbordurend daarop regelt Parker een groot aantal concerten voor Presley in Las Vegas. Voor die concerten worden ook de pakken ontworpen die steeds extravaganter zouden worden. Witte overalls bezet met kunstdiamanten die uiteindelijk gecomplementeerd worden met een soort supermanachtige cape. Parker legt Elvis een moordend concertregime op, kijkt u hier maar eens naar het jaar 1976. Overigens een mooie site, waarop alle concerten van Elvis staan in welke outfit, tot aan de riem toe. U wilt dat weten.

Elvis is in die tijd volledig verslaafd aan een veelheid van medicijnen. Benzedrine, Quaaludes, Demerol, Valium, Seconal, Percodan, Nembutal, Placidyl en Dilaudin; hij denkt het allemaal nodig te hebben en slikt het onafgebroken. Iedereen ziet dat het niet goed gaat en Elvis houdt warrige monologen op het toneel;

‘Nou, laat me jullie iets vertellen,’ zei hij tegen het aanwezige publiek. ‘Ik ben in mijn leven nooit ergens aan verslaafd geweest, behalve aan muziek…Als ik degene die dat over me beweerd heeft tegenkom, dan “Breek ik verdomme je nek, klootzak”. Dat is gevaarlijk. “Dan ruk ik je tong er bij de wortel uit”.’ En, zich realiserend dat hij tegenover een publiek stond, zei hij: ‘Dank u voor de aandacht,‘ en hij ging door met het volgende nummer.’

Zoals bekend houdt hij het niet vol en sterft hij op 42-jarige leeftijd aan het gevolg van een hartstilstand, veroorzaakt door onder meer zijn overmatig medicijngebruik.

Connolly laat met dit boek de tegenstrijdigheden zien van Elvis’ leven. Hij wil beroemd zijn en muziek maken en dat lukt. Het maakt hem ook ongelukkig en eenzaam. Hij is erg gelovig (hij heeft ook twee albums gemaakt met gospels die de moeite waard zijn), eert zijn vader en moeder maar gaat vreemd bij het leven. Hij wil zelfs de nieuwe man van zijn ex Priscilla laten ombrengen en krijgt een telefoonnummer van een huurmoordenaar in de handen gedrukt.

Hij weet dat hij niet de beste nummers opneemt, hij weet dat de films soms niet best zijn, hij wil op tournee naar het buitenland, maar zijn manager Tom Parker, die niet gehinderd wordt door muzikale of cinematografische kennis, verbiedt het. Soms vanwege de royalty’s, soms uit eigenbelang, omdat Parker bij een buitenlandse tournee wellicht de Verenigde Staten niet meer inkomt. Elvis wil heel graag een serieuze filmrol en wordt door Barbra Streisand benaderd voor de succesfilm The Prince of Tides; Tom Parker steekt er een stokje voor.

De auteur heeft met deze biografie een prima verhaal geschreven die de tragiek van zijn leven goed weergeeft, maar waar ook liefde uit spreekt voor de man zelf. Elvis gaf wel om geld maar gaf het ook uit aan iedereen om hem heen. Hij was te dankbaar om echt stelling te nemen tegen zijn manager en deed dat dus niet. Tenslotte is het een gids naar zijn muziek, achterin staat een leidraad naar zijn beste opnames dus u kunt er mee aan de slag.

Vertaling; Edwin Krijgsman en Erik de Vries show less