Tropisms

Very, very well done vignettes, with some totally gratuitous, almost nonsensical theory to back them up--these are meant to be more or less objective correlatives of subjective experiences, which is fine, but they're far more interesting than that: lots of grumpy social observations and touching moments of vulnerability. There is a little bit too much romantic individualism (oh, if only we could all fly free of social norms, then we would be truly ourselves!), but there's also good criticism of that kind of thing. The last six were written later than the first 18, and are substantially better.

An impulse purchase at Curious Books (the book design was tiny and striking), it was still in my purse when I showed up ridiculously early for an appointment (the roads weren't nearly as bad as I'd planned for.) The appointment stretched on forever and had plenty of waiting time, so I'd finished most of this book before I left.

I started out a little concerned that a French experimental novel might not be the best choice for distracted waiting room reading, but really there was only one chapter that warred with the cheery holiday music in the background -- making me reread paragraphs over and over again -- but otherwise the brief directness of these tropisms was perfect for that sort of reading -- dipping into a series of hard little show more gems. There was one chapter that was strangely unclear that made me wonder about the translation, but otherwise these brief glimpses are amazingly relatable for their brevity.

Doubly fitting choice for a New Directions Pearl title. show less

Following my reading of The Passion According to G.H., I was pleased to find in the Foreword to this book that with her Tropisms, Nathalie Sarraute aims to capture the 'movements' lurking under the instants of our lives. For what had appealed most to me during my reading of Lispector's short, rambling volume was her discussion of the inexpressive, of the nothingness that comprises our instants of living. As Lispector writes 'the moment of living too has no words,' so too does Sarraute write that 'no words express [these movements],' movements which she thinks just might 'constitute the secret source of our existence.' But wait, I thought, if no words can express these movements, how will she write about them. Well, as it so happens, she show more actually tries to show 'a series of moments, in which, like some precise dramatic actions shown in slow motion, these movements […] come into play.' (The movements are the Tropisms, in case that wasn't clear.) If you are wondering what the actual definition of tropism is, which may or may not be relevant here, The American Heritage Dictionary says this:

The responsive growth of movement of an organism toward or away from an external stimulus.

It is a term I am most familiar with in a scientific context, as in phototropism, which is what plants exhibit in their growth toward a source of light.

Sarraute says that this book contains all the raw material on which her novels are based. This was actually her first book, though the English translation came out years later and is a corrected re-edition including six bonus Tropisms, as well as the Foreword, which nicely sets all of this in context. I have not read Sarraute's novels, so this did not mean much to me. (I do also have her book Childhood checked out from the library, though, so maybe that will help me.)

The collection veers from slice-of-life realism to demented little parables and back. Everything is short, one to three pages. We are dropped in, we see over and around people, sometimes inside them, and then we are booted back out. I liked some of them quite a bit, while others passed through me like so much nothingness, like the inexpressible instants of our lives, just like Tropisms, in fact...wait a minute.

This is translated from the French, of course. I am starting to feel the mists of paranoia rising up around my reading of so much translated literature. What am I missing, is it the keys, am I missing the keys, Nathalie...

The highest degree of comprehension, real intelligence, was that, to undertake nothing, keep as still as possible, do nothing.

Oh yes, yes, now that does sound familiar. show less

Sarraute's first publication, consists of 24 pieces, one or three pages, critically examining a person, or persons, in the midst of everyday life, describing their inner thoughts, or state of being. Writing style is staccato bursts, maybe four words long, between the commas, many of them, say four or five per sentence. For me, this quickly grew tiresome, as I thought, though it might show promise, there's not enough there, there.

French Classic

Dit was weer een heel bevreemdende leeservaring, vooral omdat ik er compleet onvoorbereid in stapte. Sarraute biedt 24 korte stukjes aan, vignettes, dikwijls maar van enkele pagina’s, en die door geen enkele verhaallijn verbonden lijken, gewoon maar los van elkaar bestaan. Het viel me direct op hoe welluidend haar stijl is, het deed me spontaan overgaan op luidop lezen, en dan leek het alsof de klanken een eigen leven leidden, los van de inhoud. Want die inhoud, dat was even zoeken. Pas bij een tweede lectuur viel het me op dat ze vertrekt van een waarneming: van dingen, van mensen (niet bij naam genoemd), van situaties, die ze ogenschijnlijk onpartijdig, objectief, neutraal lijkt te beschrijven. Onmiddellijk verbindt ze die ook met show more een bepaalde reactie die teweeg wordt gebracht door het beschrevene, en die ze vervolgens ook analyseert. En dan komt een heel complexe wereld tevoorschijn van acties en reacties, handelingen verbonden met emoties (soms erg heftig) en omgekeerd, maar telkens bekeken als een soort van automatismen, en de betrokken personen bijna als automaten. Intrigerend, maar wel erg kil, alsof je naar de eindeloze bewegingen in een mierenhoop of een bijennest zit te kijken.
Dit boekje maakt zeker iets los, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik er niet warm van werd. Dit genre van ‘ontmenselijke’ literatuur was uiteraard de vrucht van de onhumane ontwikkelingen in de 20ste eeuw (het verscheen eerst in 1939, maar brak pas door na de publicatie in 1957), maar het roept bij mij spontaan weerstand op. Misschien sluit ik onterecht de ogen voor hoe onbezield veel van onze handelingen zijn, de vrucht van (onbewuste) automatismen, en koester ik teveel nog de illusie van de humanistische interactie. Maar het is goed dat Sarraute ons de keerzijde daarvan voor ogen houdt. show less

Dit boekje is een literair pareltje : 24 (+1) erg mooie, etherische stukken 'proza-poëzie'. Zo lijkt het. Elk stuk handelt over een gewone situatie. Personages, handelingen, situatie, tijd of wat ook, niets wordt nader beschreven op een kleine uitzondering na in stuk XXIII, waar enkele boeken nader bij naam genoemd zijn. Na herlezing begrijp ik dat het telkens gaat over diepe roerselen uit het onbewuste die even, vaag en ondoorgrondelijk aan de oppervlakte komen als een vluchtige impressie ...en even snel weer verdwijnen zonder enige analyse of toelichting.
In de literatuurwetenschappen wordt dit werk van Sarraute beschouwd als het begin van de Nouveau Roman. Maar ikzelf vraag mij hierbij af in welke mate deze schrijfstijl gelieerd kan show more worden aan de Metafysische Roman. show less