The Life before Us

by Romain Gary

On This Page

Description

Momo has been one of the ever-changing ragbag of whores' children at Madame Rosa's boarding house in Paris ever since he can remember. But when the check that pays for his keep no longer arrives and as Madame Rosa becomes too ill to climb the stairs to their apartment, he determines to support her any way he can. This sensitive, slightly macabre love story between Momo and Madame Rosa has a supporting cast of transvestites, pimps, and witch doctors from Paris's immigrant slum, Belleville. show more Profoundly moving, The Life Before Us won France's premier literary prize, the Prix Goncourt. show less

Tags

Recommendations

Member Recommendations

olyvia Un reel bijoux de tendresse et d'emotion , a ne pas rater pour ceux qui ont aimé les cendre d'angela .

Member Reviews

50 reviews
Un libro strano e spiazzante, che all'inizio sembra un po' stucchevole per la sua pretesa di essere scritto usando il linguaggio di un bambino di dieci anni quasi analfabeta.
Poi la forza della storia e dei personaggi, incredibilmente umani nel loro totale disadattamento alle regole imposte della civiltà, ti prende e ti porta fino in fondo, fino all'inevitabile morte di Madame Rosa.
Divertente, straziante, bellissimo.
Just to describe The Life Before Us risks offending someone. It’s about a foul-mouthed Arab orphan boy living in the slums of Belleville whose guardian is a fat, ill ex-prostitute and Holocaust survivor. Momo and Madame Rosa are a pair of “misérables,” trying to live and love the best they can. The other characters are almost as colorful. Written under a false name by the already famous Gary, it’s a book as tender as it is gross. Madame Rosa “is like the whole big Book of Life,” Momo says. “And I don’t want to see it.” We may not either, but The Life Before Us shows it to us anyway.
Wie alt er genau ist, weiß der kleine Mohammed, genannt Momo, nicht. Auch wer seine Eltern sind, hat er nie erfahren. Aber das ist auch nicht so wichtig, denn er hat ja Madame Rosa, die sich in Belleville um eine ganze Reihe von Kindern kümmert, deren Mütter als Prostituierte arbeiten und keine Zeit für den Nachwuchs haben. Mit einer gehörigen Portion Cleverness und einer guten Beobachtungsgabe gesegnet, berichtet er dem Leser in einer kindlich-unbeschwerten Weise vom Leben im Haus, vom Stadtviertel und natürlich von Madame Rosa und deren Vergangenheit im Zweiten Weltkrieg, die bei ihr als polnischer Jüdin deutliche Spuren hinterlassen hat. Zunehmend geht es der alten Frau schlechter und Momo ist mehr auf sich gestellt und muss show more ihre Fürsorge für die anderen Kinder mittragen. Doktor Katz begleitet ihn beim älter werden ebenso wie Nachbar Hamid. In dem bunten Pariser Stadtteil fällt das seltsame Gespann eines arabischen Jungen und einer alten Jüdin nicht weiter auf, doch sie sind etwas Besonderes in einer Zuneigung und Sorge für einander.

Der Roman „Du hast das Leben noch vor Dir“ wurde von Christoph Roeber neu übersetzt und erscheint nun zum ersten Mal unter dem tatsächlichen Namen des Autors Romain Gary. Bei der Erstveröffentlichung 1975 nutze Gary das Pseudonym Émile Ajar, wie unzählige andere Pseudonyme, was ihn jedoch recht bald in eine schwierige Situation brachte: bereits mit dem renommierten Prix Goncourt ausgezeichnet, konnte er diesen gemäß der Statuten nicht ein zweites Mal erhalten. Émile Ajar lehnte ihn daraufhin ab, die tatsächliche Identität wurde jedoch erst nach Garys Tod bekannt und gilt seither als einer der großen französischen Literaturskandale des 20. Jahrhunderts. Romain Gary als öffentliche Figur hatte ebenso wie seine Bücher einen großen Unterhaltungswert wie François-Henry Désérable in seinem Roman „Un certain M. Piekielny“ beweist und mich so an den kleinen Momo erinnerte.

Auch nach über 40 Jahren und bei der wiederholten Lektüre hat der Roman nichts von seinem Charme eingebüßt. Er lebt vor allem durch die Unbedarftheit seines Ich-Erzählers, der nach und nach versucht, die Welt um ihn herum zu begreifen. Dies führt für den Leser immer wieder zu amüsanten Aussagen, hinter denen jedoch auch tiefe Einblicke in die Französische Gesellschaft zutage treten:

Lange Zeit wusste ich gar nicht, dass ich Araber war, weil mich niemand beleidigte. Erst in der Schule hat man es mir beigebracht. Aber ich hab mich nie geprügelt, es tut immer weh, wenn man jemand schlägt.

Was seine Zukunft angeht, ist er noch unentschlossen:

Wenn ich volljährig bin, werde ich vielleicht Terrorist, mit Flugzeugentführung und Geiselnahme wie im Fernsehn, irgendwas erpressen, ich muss mir nur noch überlegen was, aber es wird sicher nicht nur ein Sonntagsfrühstück sein. Sondern was richtig Großes halt. Im Moment kann ich noch nicht sagen, was man erpressen muss, denn ich hab ja noch keine Ausbildung.

Es zeigt, in welchem Milieu er lebt und was er dort lernt, doch kann man ihm seine Gedanken kaum übelnehmen, in der bezaubernden Naivität, mit der er sie vorträgt. Er ist kein schlechter Junge, aber dass er durch sein Umfeld geprägt wird, versteht sich von selbst.

Seine Herkunft bleibt insgesamt mysteriös, vor allem sein Alter wird später deutlich nach oben korrigiert werden. Bei der Nachfrage, warum Madame Rosa ihm ein falsches Datum genannt hat, wird seine Rolle und Bedeutung für die alte Frau deutlich:

»Warum haben Sie gesagt, ich wär zehn, wo ich doch vierzehn bin?«
Sie werdens kaum glauben, aber da ist sie ein bisschen rot geworden.
»Ich hatte Angst, dass du mich verlässt, Momo, also hab ich dich ein bisschen kleiner gemacht. Du warst immer mein kleiner Mann. Ich hab nie einen andern geliebt. Also hab ich die Jahre gezählt und Schiss gekriegt. Ich wollte nicht, dass du zu schnell erwachsen wirst. Verzeih.«

So wie er auf sie angewiesen ist, braucht sie auch ihn, nicht nur, um den zunehmend schwierigeren Alltag zu bewältigen, sondern auch als emotionale Stütze, denn die Erfahrungen in Ausschwitz sitzen tief und die Angst vor den Deutschen hat sie nie abgelegt. Dass sie das Herz am rechten Fleck hat, beweist sie mit ihrer Pension für Prostituiertenkinder, die nach damals gültiger Gesetzeslage nicht bei ihren Eltern leben durften und so wenigstens vor der Inobhutnahme durch das Amt geschützt waren.

Große Literatur aus dafür ungewöhnlicher Perspektive und immer noch lesenswert.
show less
Un livre chouette, émouvant ; j'ai adoré l'écriture "parlée-écrite" du narrateur, la manière dont l'auteur retranscrit sa maladresse, ses états d'âme désabusés (mais toutefois bien présents), sa jeunesse, aussi.
L'histoire elle-même est intéressante, crue, prenante, avec un suspens léger mais présent, un dénouement habile; une histoire avec une résolution intelligente, ce qui fait toujours plaisir.
C'est toutefois vraiment l'écriture qui m'a tout particulièrement plu, son originalité et pour autant sa précision et sa cohérence. Difficile à expliquer, mais j'ai trouvé ça satisfaisant pour mon intellect et pour mon cerveau de lecteur!
Et quel contraste avec [b:Les racines du ciel|118967|Les racines du ciel|Romain show more Gary|https://images.gr-assets.com/books/1376882073s/118967.jpg|49764], du même auteur! J'aime bien quand un auteur me surprend, surtout aussi agréablement. show less
Je ne me rappelle pas exactement quand est ce que j'ai lu ce roman, je me souviens seulement du contexte dans lequel je l'ai découvert et du fait que j'étais encore une adolescente.

La vie devant soi a été pour moi un de ces livres que le hasard m'a fait découvrir, et cela ne fait que le rendre encore plus beau et spécial à mes yeux. Je l'ai trouvé jeté sur un meuble alors que je passais un week-end chez la famille de mon père. Il a tout de suite attiré mon attention, car, bien que les documentaires et les textbooks parsèment la bibliothèque du sous-sol, c'était la première fois que je voyais de la fiction dans cette maison (et ce fut la dernière). Le résumé annonçait un récit prometteur, alors je me suis lancée. Je show more ne l'ai pas lu, je l'ai dévoré.

Vous savez, ces romans qui vous parlent de la vie et de ses déboires, qui ne sont pas édulcorés et qui disent les vrais affaires? Ces livres qui nous apprennent qu'il n'y a pas qu'une seule façon d'aimer, mais bien des centaines? Ceux qui vous montrent que l'existence n'est pas toujours rose, mais qu'elle n'est pas complètement noire non plus? Mais surtout, ceux qui n'ont pas peur d'avouer que, certes, la vie est un obstacle et c'est correct comme ça. Et bien La vie devant soi est un de ces romans. C'est plus que de la fiction, c'est une leçon de vie, une expérience. C'est un livre qui marque et, 10 ans après, il peuplera encore vos pensées.

Le récit est écrit comme un jeune garçon vivant dans une pension pourrie située dans un quartier pourri penserait. Les mots sont crus, la réflexion l'est tout autant et c'est un souffle rafraichissant quand on pense à tout ces romans lourds de stylistique littéraire. Cela lui donne vie et rend l'histoire palpable, vraie. Le fil est facile à suivre et vient nous chercher. Il réveille des émotions, nous fait rire, nous émeut, nous enrage parfois... Romain Gary nous pousse à nous questionner sur des aspects de la vie auxquels on n'aurait pas pensés et à accepter qu'elle puisse être un fardeau.

Un livre à lire, ne serait-ce qu'une fois dans votre existence.
show less
Non è un dieci per due ragioni. La prima è che il dieci è riservato ai libri che non vorrei finire mai, e invece con Momò - l'io narrante di questo romanzo - non avrei potuto restare per sempre. La seconda è che qua e là, soprattutto nella prima metà, non riuscivo a lasciarmi andare alla narrazione, a fidarmi, avevo dei dubbi che a parlare, qua e là, non potesse essere un ragazzino ma fosse l'autore e basta.
Tutto questo non toglie che mezzo punto, e ciò dovrebbe dirla lunga. Una storia di orribile abbandono e di ordinaria emarginazione, scritta benissimo. Momò parla una sua lingua in cui mescola candore, logica e profondità, e se sorridiamo non è per l'ironia - non cade mai nell'ironia l'autore, perché un ragazzino di show more quell'età non ne ha - ma proprio per il candore con cui snocciola la sua visione della vita.
E' un romanzo che ha quasi quarant'anni ma sembra scritto oggi, perché affronta temi che sono più attuali che mai. L'umanità che ruota attorno a Momò è quella delle periferie emarginate, è quella che il cinema d'autore ha messo in scena negli ultimi anni.
Se ne esce con l'impressione di aver letto un capolavoro, e da molti punti di vista è così. Da leggere.
show less
Đây chính là cuộc sống, trần trụi khổ đau mà lớn lao qua lời một thằng bé mười ba già trước tuổi. Bên ngoài những 'cuộc sống' hùng hục nihilistic ngoài kia, bên ngoài những quyển sách triết lý nhiều lời hay dò dẫm từng vụn vặt cảm xúc, đây là tình yêu, là lòng ngây thơ và niềm tin không chết, để làm ta cũng tiếp tục tin và giữ được hi vọng. Vẫn biết những gì ông viết nhiều phần dựa vào kí ức bản thân, nhưng Romain Gary quả thực xứng đáng với 2 lần Prix Goncourt khi ông hoàn toàn làm chủ được giọng văn của mình, bắt người đọc phải phá lên cười từ đầu đến cuối show more để rồi chết lặng cắn chặt môi xót xa. Những quyển sách thế này là lý do tôi luôn tin rằng chỉ có văn Nga với Pháp mới là văn học đích thực :D show less

Members

Recently Added By

Lists

Author Information

Picture of author.
Author
126+ Works 6,273 Members

Some Editions

Bognár, Róbert (Translator)
Elligers, Anne (Translator)
Helmlé, Eugen (Übersetzer)
Kanetti, Vivet (Translator)
Manheim, Ralph (Translator)
Ringnes, Haagen (Afterword)

Awards and Honors

Series

Belongs to Publisher Series

Work Relationships

Common Knowledge

Canonical title
The Life before Us
Original title
La vie devant soi
Original publication date
1975 (original French) (original French); 1978 (English translation ∙ Momo) (English translation ∙ Momo); 1986 (English translation ∙ The Life efore Us) (English translation ∙ The Life efore Us)
People/Characters
'Momo' Mohammed; Madame Rosa; Monsieur Hamil; Madame Lola; Docteur Katz; Monsieur N'Da Amédée (show all 7); Banania
Important places
Belleville, Paris, France; La Goutte-d'Or, Paris, France
Related movies
La vie devant soi (1977 | IMDb); La vita davanti a sé (2020 | IMDb)
Epigraph*
Ils ont dit : "Tu es devenu fou à cause de Celui que tu aimes"
J'ai dit : "La saveur de la vie n'est que pour les fous"

Yâfi'î, Raoudh al rayâhîn.
First words*
La première chose que je peux vous dire c'est qu'on habitait au sixième à pied et que pour Madame Rosa, avec tous ces kilos qu'elle portait sur elle et seulement deux jambes, c'était une vraie source de vie quotidienne, a... (show all)vec tous les soucis et les peines. [...]
Quotations*
Certe volte avevo paura perché avevo ancora molta vita davanti a me e che promessa potevo mai fare a me stesso, io, povero uomo, se è Dio che tiene in mano la gomma da cancellare?
Last words*
(Click to show. Warning: May contain spoilers.)[...]. Le docteur Ramon est même allé chercher mon parapluie Arthur, je me faisais du mauvais sang car personne n'en voudrait à cause de sa valeur sentimentale, il faut aimer.
Original language
French
*Some information comes from Common Knowledge in other languages. Click "Edit" for more information.

Classifications

Genres
General Fiction, Fiction and Literature
DDC/MDS
843.914Literature & rhetoricFrench LiteratureFrench fiction1900-20th Century1945-1999
LCC
PQ2613 .A58 .V5413Language and LiteratureFrench, Italian, Spanish and Portuguese literaturesFrench literatureModern literature1900-1960
BISAC

Statistics

Members
1,678
Popularity
13,336
Reviews
44
Rating
(4.15)
Languages
23 — Catalan, Czech, Danish, Dutch, English, Estonian, Finnish, French, German, Hebrew, Hungarian, Icelandic, Italian, Korean, Lithuanian, Norwegian (Bokmål), Norwegian, Farsi/Persian, Polish, Spanish, Swedish, Turkish, Portuguese (Portugal)
Media
Paper, Audiobook, Ebook
ISBNs
98
ASINs
28