V. S. Ramachandran (1951–)

Neuroscientist V. S. Ramachandran introduces us to patients who have suffered deeply strange effects from damage to various parts of their brains, from an inability to recognize or admit that their arm or leg is paralyzed, to the conviction that their loved ones have been replaced by impostors, to becoming ultra-religious in the wake of certain kinds of seizures. He also talks extensively about phantom limbs, a subject he's done a lot of research on. He describes what we know about what's show more going on in the brains of these people, the many unanswered questions that still remain, his ideas for experiments to help answer some of those questions, and his big-picture thoughts on what it all means for how our brains and our minds function.

I already knew about the various pathologies he's describing, having done a fair bit of reading already on the subject of the human brain, so I was a little worried, going in, that I might find it all kind of old hat. (Or old The Man Who Mistook His Wife for a Hat, maybe.) But instead I was absolutely fascinated, because brains are just absolutely wonderful and weird, and Ramachandran vividly illustrates just how weird they can get. Plus also sort of terrified, because thinking too hard about this stuff forces you to face some really unsettling implications about the nature of the self and what can happen to it. There were a lot of ideas in here that were new to me, too, as they seem to be very much Ramachandran's own. Mind you, a lot of those ideas are clearly very speculative, not to mention possibly being out of date, as this book was published nearly twenty years ago. And Ramachandran seems to combine some impressively keen scientific thinking with a tendency to perhaps be a little too open minded about some less scientific ideas. But it was all really, really thought-provoking, nonetheless. show less

my hackles are raised. Ramachandran seems to be one of those scientists that haven’t learned much about social science or woo. like Linus Pauling pushing for vitamin C as a cure-all or some physicists -brilliant as they might be in their own field- not understanding that “intelligent design” is not science. or it could be that he is just smug and priggish and full of hubris. “cheerleader” for the specialness of humans using his arbitrary and prejudiced benchmarks such as reading show more and laughing. he commits the most basic of social science mistakes: anthropocentrism. his writing is not unlike that of the stereotypical haughty intellectual academic often seen preening and prancing about in robes with smug superiority on his face as he seeks adulation through publication and elevation. the elite scholar in his ivory tower. i wonder if Oliver Sacks ever knew him? or if Ramachandran has ever read and actually understood the humble compassion and avid curiosity of Sacks?

and does he really believe in the 10% brain myth? a neuroscientist? if so, that pulls the rug out from under any modicum of respect i had for his expertise.

he immediately starts off by elevating humans above all other animals as something special and peculiar. he downplays people that talk about us “merely” being apes or saying we are “just” primates. he does not like that. his remark at the end of one paragraph did give me pause: “??? is just the secular version of original sin?” intriguing thought but i have to wonder more strongly whether or not he’s ever risen above the archaic belief that animals are beneath us, that saying we are “merely” animals is somehow the gravest of insults? like the sexism inherent in the time-dishonored “you throw like a girl,” or any insult towards a male that calls them a female. he seems to miss the point that qualifying words like “merely” and “just” might be in reaction to the still endemic belief that humankind has a manifest destiny over all animals and plants instead of us being part of the environment ourselves. they might be an attempt by those of us that understand humans are part of the terran environment just like the other Earthlings we share this planet with to build some humbleness into the conversation and combat that desiccated concept. i’m waiting to see if he mentions the “super natural” in relation to humankind. that we are somehow not part of it. he has said we are. that we can be both special and primates but the snooty air he exudes has me questioning his prejudices.

--
three years later… i’ve finished the book. not because it was a slog but due to pressures in life outside of the book.

i’m happy to report that he toned down whatever hubris or self-aggrandizement i was seeing in the initial chapter. the later chapters are well-written and the studies, principles, and anecdotes contained therein are spot on. they highlight intriguing aspects of the human neurosystem that pertain to consciousness, mind, and self. he posits numerous hypotheses that are always backed up by evidence. in the vein of a good scientist, if his speculations are based on just a few trials or observations, he clearly states that this is so, not seeking to promote these ideas as fact but as pathways with potential. in the end, when he does openly speculate, he states it plainly that he might be totally wrong-headed about it all but that good science often seeks to substantiate or refute preconceived notions and that can lead to real insight.

unlike Sacks, Ramachandran walks us through the neurology and brain function of things in detail - but not enough to turn off non-scientists, i don’t think. he does tell tales of individual patients and their plights but they are are central to the narrative as they would be in Sacks’s stories. no, Ramachandran uses them as illustrations of where many hypotheses and theories come from and as evidence for where they might go. he draws heavily on evolutionary theory and genetics but does not neglect the effects of the environment and, most importantly, the free will and choices of individual minds on personality and even brain wiring itself. so many people - even professionals and experts - fail to recognize the power of the will. the choices you make can and do affect the arrangement and function of your nervous system. Ramachandran recognizes and respects that fact while never losing sight that those choices can be influenced and even directed by the very neurocircuits they are coming from. in fact, when speaking about language, he talks about the essential importance of the recursive nature of language and i think this extends into the neuronal realm as well.

it’s a thought-provoking, educational book, and accessible-to-non-experts book. it certainly has broadened my own model of consciousness and the brain. show less

ვილიანურ რამაჩანდრანის the tell-tale brain (ელეგანტური თარგმანი ვერ მოვნახე, ამიტომ ისევ ინგლისურად დავწერე)არაჩვეულებრივი მოგზაურობაა ადამიანის გონებასა და ცნობიერებაში. ეს არის show more ნეირომეცნიერის მთავარი კითხვა და ძიების მიმართულება: რას ნიშნავს იყო ადამიანი? სად იქმნება ცნობიერება? პირადად ჩემი სიმპათია მეცნიერების მიმართ ასტრონომიიდან დაიწყო, სწორედ აქ ისმოდა ყველაზე დიდი კითხვები,სად ვცხოვობთ ჩვენ? როგორია ჩვენი კოსმოსური სახლი? როგორია მთელი უნივერსუმი? ეს მართლაც უდიდესი კითხვებია. მაგრამ რატომ ან როგორ ვსვამთ ამ კითხვებს? როგორ ვაცნობიერებთ იმას რომ ვაცნობიერებთ? ეს ალბათ კიდევ უფრო სიღრმისეულია, რამაჩანდრანი უფრო ლამაზად გადმოსცემს წინასიტყვაობაში იმას რისი თქმაც მინდა: "განსაკუთრებით შთამაგონებელია ის რომ ნებისმიერი ცალკეული ტვინი, თქვენი ტვინის ჩათვლით, შედგება ატომებისგან, რომლებიც ჩამოყალიბდნენ უთვალავ შორეულ ვარსკვლავთა გულებში, მილიარდობით წლის უკან. ეს ნაწილაკები ლივლივებდნენ მარადისობაში და სინათლის წლების ნამძილზე სანამ შემთხვევითობამ და გრავიტაციამ არ შეკრა ისინი ერთად. ახლა ისინი ქმნიან კონგლომერატს - თქვენ ტვინს - რომელსაც არა მარტო შეუძლია იმ ვარსკვლავებზე დაფიქრება რომელმაც სიცოცხლე მისცა, არამედ ფიქრი იმაზეც რომ ფიქრი შეუძლია და ასევე შეუძლია აღფრთოვანდეს საკუთარი აღფრთოვანების შესაძლებლობაზე.ნათქვამია რომ ადამიანის გაჩენით სამყარო უცებ ცნობიერი გახდა საკუთარი თავის შესახებ. ეს ნამდვილად ყველა დროის ყველაზე დიდი მისტერიაა."

წიგნის მეშვეობით უამრავ საინტერესო რამეს გაიგებთ ტვინზე. დაწყებული მისი ანატომიიდან დამთავრებული უცნაური სინდრომებით და ილუზიებით, რასაც გარკვეული უბნების დაზიანება იწვევს. რამაჩანდრანის ძიების მიმართულებაც ამ უცნაურ ილუზიებზე და სინდრომებზე გადის. რადგან ტვინის დარღვეული ფუნქციონირება გვასწავლის იმასაც თუ როგორ ფუნქციონირებს ნორმალური ტვინი. რატომ არსებობს ისეთი უცნაური შემთხვევები როგორიცაა ფანტომური კიდური და შესაბამისად ფანტომური კიდურის ტკივილი? რა საფუძველი აქვს კაპგრასის სინდრომს? როდესაც პაციენტს გონია რომ მისი ოჯახის წევრები არ არიან ნამდვილები. რა იწვევს OOBE-ს? (Out of body experience) ილუზიას რომლის დროსაც ადამიანს ეჩვენება რომ დატოვა სხეული? და კიდევ უამრავი უცნაური და საინტერესო ილუზია. ზოგს ღმერთი გონია თავი, ზოგი ირწმუნება რომ მისი ხელი დედამისს ეკუთვნის, ზოგი ფანტომურ ტყუპისცალსაც კი გრძნობს. ზოგიერთნი კი ნოტებს ფერებად აღიქვამენ ანდაც ხელის შეხებით გრძნოენ გემოს. რას აღარ შეხვდები, ზოგიერთ ტრანსექსუალ ქალს ფანტომური პენისი და ერექციაც კი აქვს.
ეს ხალხი სრულებით არაა შეშლილი, უმეტესად ისინი სრულიად ნორმალურ ჭკუაზე არიან. ზოგიერთ ილუზიას და სინდრომს ტვინის გარკვეული უბნების დაზიანება იწვევს, ზოგჯერ კი გარკვეულ გაუგებრობას აქვს ადგილი ტვინსა და სხვა ორგანოებს შორის. ხანდახან დაავადებების ბრალია.
რამაჩანდრანი გასაგებად ცდილობს ყველაფრის ახსნას ტვინის ანატომიის საფუძველზე.
წიგნში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია ხედვას და აღქმას, ასევე აუტიზმს, სინესთეზიას, ენის წარმოშობას და ევოლუციას, ძალიან საინტერესოა მეშვიდე და მერვე თავში განხილული ხელოვნების და ესთეტიკის საკითხები. ავტორის აზრით ესეთეტიკის აღქმას უნივერსალური კანონები აქვს. რომ ხელოვნებით ტკბობას განაპირობებს ულტრანორმალური სტიმული, რომელიც ხედვის და აღქმის უბნებშია ჩაქსოვილი.
რამაჩანდრანის ჰიპოთეზებში და თეორიებში დიდი ადგილი უკავია სარკულ ნეირონებს.სარკული ნეირონები ალბათ ისაა რამაც ადამიანებად გვაქცია. ისინი ყველა პრიმატს გააჩნია, მაგრამ მხოლოდ ადამიანში მიაღწია იმ სირთულეს რასაც თვით ცნობიერება ქვია.
მიუხედავად იმისა რომ ტვინზე უამრავი ინფორმაცია გვაქვს, ჯერ კიდევ მისი მუშაობის უდიდესი ნაწილი ამოსახნელია.ავტორი სინანულით აღნიშნავს "და მაინც რამდენი რამ არ ვიცით ტვინის შესახებ" ასევე დასძენს რომ ნეირომეცნიერება დღეს იმ დონეზეა როგორც ქიმია მეცხრამეტე საუკუნეში. როცა მეცნიერები ხვდებოდნენ რომ რაღაც წესები არსებობდა ელემენტების დასახარისხებლად მაგრამ მენდელეევის ტაბულა ჯერ არ ქონდათ აღმოჩენილი.
მოკლედ მე ძალიან კმაყოფილი ვარ წიგნით. ალბათ კიდევ რამდენჯერმე წავიკითხავ რომ მთელი ეს საინტერესო ინფორმაცია, უამრავი კავშირები ტვინში, უამრავი სინდრომები, ილუზიები და თეორიები კარგად შევინახო ტვინის უჯრედებში. თქვენ კი ვისაც გაგიჩნდათ წიგნის წაკითხვის სურვილი დამატებით გირჩევთ რამაჩანდრანის ვიდეო საუბარს ტედზე. (TED) იუთუბში შეგიძლიათ მონახოთ საძიებო სიტყვებით: VS Ramachandran: 3 clues to understanding your brain. ვიდეოში მოკლედ არის იმ თემებზე საუბარი რაც წიგნში ფართოდაა გაშლილი. show less

V.S. Ramachandran is a neurologist. He is also and mostly well-known for his work on phantom limbs, strange cases where patients, although amputated or paralysed can still 'feel' their missing limbs to the point of claiming being able to move them or feeling them in pain! In this fascinating book, Ramachandran, then, uses such cases as a starting point to an enthralling journey where he exposes the few we know about the functioning of the brain.

Reconciliating those claiming that each part of show more the brain is fully autonomous and highly specialised with those arguing, on the contrary, that it works as a whole, that it would be foolish to ascribe to some of its very specific areas very specific roles, he here dresses a map of this wonderful organ, and demonstrates, bizarre fact showing its incredible plasticity, that such map can be modified depending upon our experiences! So it is for so-called phantom limbs, then; them being a sort of 'bug' between concerned parts (motor cortex, muscles, parietal lobes...) as much as being a whole psychological process whereas the brain 'negates' the amputation/ paralysis of the limb in question. Freud meets neurosciences, throwing a new light upon human nature.

The author, though, doesn't stop here. Since it's only by focusing on extreme pathological cases that we can try and better understand the normal functioning of such a complex organ, Ramachandran, faithful to the literature on the topic, takes us upon a fascinating journey in exploring other strange cases, from hallucinations to split identities. Doing so, he forces us to think about what constitutes the 'me', consciousness, our perception of the world around and ourselves, questioning, in the end, what 'I' means.

It's an enthralling read, yet you'll have to hold on to your seat! It's a complex topic, and, the author being a prestigious scientists he, at times, struggles to come down from his ivory tower to put his enthusiasm at the level of lay reader as I am. The structure can be a bit messy, with confusing jargon, drifting as much into hard sciences as into philosophy. It surely is loaded with information and is highly instructive, but clearly targeted to the passionate among us! The effort, though, will be highly rewarding -here's a fascinating insight. show less