E. M. Cioran (1911–1995)

When this eleven-essay collection was first released in France, it caused a literary frenzy on the Left Bank. Cioran writes sharply about writers, novels, mystics, apostles, philosophers, and Western civilizations. Twenty years ago, Richard Howard's excellent translation of this remarkable European thinker's work, The Temptation to Exist, first introduced it to American readers. The book has subsequently turned into an underground classic, and the literary aura around Cioran has only show more deepened.

Cioran is a typical modern-day exponent of the metaphysical futility school. It is possible to argue that the titles of the first two articles in The Temptation to Exist, "Thinking Against Oneself" and "On a Winded Civilization," perfectly capture the tone and perspective of the entire collection as well as Cioran's body of work. Here, as elsewhere, Cioran presents a series of intensely personal observations on a variety of instructive subjects, including the collapse of Western civilization, the place of the intellectual in modern society, the end of the novel, the benefits of tyranny, the future of utopia, and other related subjects.

Cioran's persuasiveness stems from more than just the content of his argument; his style and epigrammatic tautness are just as, if not more, significant. His much-publicized efforts to master the French language have yielded a style that combines an almost Olympian coldness and intellectuality with an almost hysterical impression of passion. It is fundamentally a teenage style, like so much about Cioran: conceited, confessional, and theatrical, but full of vitality none the less. One of his most blatant rhetorical allusions to Nietzsche is the royal we, which he frequently employs to lend his work an air of authority. Cioran is also highly quotable if one ignores context and misses small details like meaning. Reading these essays is nonetheless engaging and demands the reader's thoughtful attention. show less

Të lexosh është të lësh dikë tjetër të lodhet për ty. Forma më delikate e shfrytëzimit.

Nëse dikush e urren atë që bëjmë, ne, pak a shumë, e pranojmë këtë gjë. Por nëse përçmon një libër që i kemi rekomanduar, kjo është shumë më e rëndë, dhe na plagos si një sulm tinëzar. Sepse vendos në dyshim shijet tona, madje edhe gjykimet!

Sërish për Krishtin: sipas një tregimi gnostik, nga urrejtja për fatlum – in, ai do të ngjitej në qiell për ta shprishur show more mënyrën e vendosjes së sferave, me qëllim që të mos hetoheshin yjet. Në këtë rrokopujë, ç't'i ketë ngjarë vallë yllit tim të gjorë? show less

Të rivalizojë Zotin, madje ta tejkalojë atë, thjesht përmes virtytit të gjuhës: e tillë është orvatja heroike e shkrimtarit, specie ambige, i molisur dhe i dalldisur pas vetes, që duke e braktisur gjendjen e tij të natyrshme, i ka dhënë vetes të drejtën të përjetojë një marramendje sipërane, trallisëse, ndonjëherë të neveritshme.

S'ka gjë më mjerane sesa fjala, por bash prej saj ai ngjitet gjer te ndjeshmëria e lumturisë, gjer te prejtja e skajme, ku është show more krejtësisht i vetëm, pa ndjesinë më të vogël të shtypjes.

Supremja mbërrihet përmes fjalës, përmes vetë këtij simboli të brishtësisë. Për çudi, mund të mbërrihet gjithashtu edhe përmes ironisë, me kushtin që kjo, duke e çuar gjer në ekstrem punën e saj rrënimtare, t'i shkaktojë rrëqethje një zoti që punon së prapthi. show less

Moriremo tutti, non c'è nessun senso e via proseguendo...

Ma stare steso al sole in un prato,
Una risata,
Un buon piatto di melanzane alla parmigiana,
Stare minuti in ammirazione davanti a 'Lo sposalizio della Vergine' di Raffaello...
e, anche qua, via proseguendo

Emil, non hai mai fatto nessuna di queste cose?
Ti lasciano indifferente?
Curati, sei malato! Oppure suicidati!
Come dici? Sei morto di morte naturale?

... Te c'hanno mai mannato a quer paese?!?

A MIA PARZIALE GIUSTIFICAZIONE:
Cercavo show more spunti suggestivi, riflessioni profonde, cupe, pessimistiche fino all'assurdo, fino al ridicolo anche (voglio dire, già er titolo fa ride' a pensacce bbene).
BENE, mi sono ritrovato ad annoiarmi sommerso dagli sputazzamenti di un depresso che chiagne e fotte. E allora no, allora è escito fori er burino in me.
Perché, alla fine, il nichilismo e l'insensatezza si possono pure ballare. Che Dio non ci sia è una gran bella notizia! :-)

Emil non mi fregherà più, quel tanto che gli dovevo gliel'ho dato. show less