Kester Freriks

Leiden University Library has a fabulous collection of historic maps of the Netherlands and elsewhere, an 1872 bequest from the Leiden publisher and map-collector J T Bodel Nijenhuis. Using some of the maps from this collection, Kester Freriks explores the traces left in the modern world by lines that people plotted on maps hundreds of years ago. He visits a series of sites in different parts of the Netherlands, accompanied by different kinds of experts — local historians, archaeologists, show more geographers, an architectural photographer, a national park ranger, a beachcomber, the mayor of a small town, etc. — and looks at the modern scene in the light of the historic map in question.

The Netherlands being what they are, there are of course places where land has become water and/or water land, for many different reasons. The Roman fort known as Brittenburg has disappeared into the North Sea off Katwijk (if it ever existed), the island of Urk was joined to the (new) mainland eighty years ago, former lakes along the river Vecht have been drained whilst former bits of dry land next to them have been turned into lakes by extraction of sand or peat, and so on.

There are other places where the use of a piece of land has changed out of all recognition, but it's surprising how often you can still see the traces of an old boundary in something like the street pattern (and street names!) of a new residential neighbourhood. Freriks also digs into some interesting historical oddities, like the world's first "straight-line" boundary, the Sems-Line between Groningen and Drenthe, or the way the legal concept of "living within the sound of the bells" around Frisian towns was formalised in the 17th century by drawing a "bell-strike boundary" on the map, or the long-running conflict between two water authorities that delayed the construction of a lock in the canal at Leidschendam for several centuries. Fun, if you're a Dutch geography nerd... show less

Een oudere vrouw, inmiddels geraakt door de ziekte van Alzheimer, overdenkt haar leven en vertelt daarvan delen aan een schilder die haar, in opdracht van haar echtgenoot, portretteert. De herinneringen worden in het eerste deel van het boek min of meer geformuleerd en in het tweede deel aan de schilder verteld. Nu niet bepaald een gegeven waarvan gezegd kan worden dat het overloopt van originaliteit. Echter, door een beeldend taalgebruik en een -kennelijk- groot respect voor de hoofdpersoon show more is een boek ontstaan dat je ademloos uitleest. De eenzaamheid waarin de ziekte zijn slachtoffers dompelt zou wel eens te maken kunnen hebben met het gegeven dat patiënten zich vaak lang vervlogen gebeurtenissen wél kunnen herinneren, doch dat de taal niet meer toereikend is om deze te verhalen. Freriks: “de taal is aan scherven gevallen”
Freriks beschrijft dit proces en geeft de hoofdpersoon zijn taal om te vertellen: de jeugd in Sassenheim, de eerste liefde die verloren ging, maar die niet dooft, haar huwelijk en de jeugd die zij niet meer onder ogen kan komen omdat het te veel pijn doet. Het proces van haar veroudering wordt aangrijpend verteld en eindigt “met dwalen in duisternis waar zij geen weg weet en die onbegrijpelijk is”.

Het laatste hoofdstuk draagt de schrijver op aan zijn moeder waarmee hij dit document tot meer dan een roman maakt.

Een goed boek. show less

Een eenvoudig gegeven: dochter kiest al vroeg voor een zelfstandig leven binnen het krakersmilieu en verliest haar gescheiden ouders uit het oog. Althans zo lijkt. De werkelijkheid komt boven water wanneer zij haar verjaardag in het huis van haar vader viert en deze bij het opruimen een manuscript/dagboek van haar vindt.
Rond dit gegeven weeft Freriks een fraai verhaal met als middelpunt de beruchte ontruiming van de Grote Wetering in Amsterdam.

Uiteindelijk zal het gaan om de vader-dochter show more relatie die op een fraaie wijze gestalte krijgt in deze roman. Freriks is een zachtaardige schrijver die goed kan observeren en dat koppelt aan een liefdevolle benadering van de hoofdpersoon.
Leidend thema is een overdenking van de vader: ‘Zij groeide op. Hij leefde verder. Dat was het wezenlijke verschil tussen kind en ouder’

Ook in documentair opzicht geeft het boek een herkenbaar tijdsbeeld. show less