Rascha Peper (1949–2013)

Dit boek heb ik eerder gelezen (er liggen twee mooie uitgeknipte recensies uit 1999 voorin mijn exemplaar). Ik weet nog dat ik het toen een wat minder boek vond van Rascha Peper vond. Nu kijk ik er anders tegenaan. Ik heb enorm genoten van de manier waarop zij verliefdheid beschrijft, de onontkoombaarheid van gevoelens ook al probeer je je te verzetten. En het verdriet na afloop, door de recensent "vakkundig uitgeweend verdriet" genoemd. Geen idee hoe Rascha Peper het doet, ik vind haar show more stijl elke keer weer zo bijzonder, al die gekke woorden, het perspectief, iemand die zo bij zichzelf naar binnen kijkt waardoor er ook iets humoristisch in zit al is het soms tragisch. Ik zet het boek in de kast en ga het over 15 jaar nog eens lezen. show less

Net nadat ik begonnen was in "Fantoompoezen", overleed Rascha Peper. Dat kleurt de lezing van dit boek. Het viel mij op dat veel columns over de dood gaan, naast de poezen natuurlijk. Ik vond het verhaal over de paskamers en de kritische blik erg leuk, en het stuk over fietsen in Amsterdam en over het verschil in taalgebruik tussen schrijver (ouderwets) en redacteur. Ze heeft zo'n eigen stijl van schrijven en die leest zo aangenaam.

Completely different from what I thought it would be, but a great story with people I could like and therefore cared about what happens to them. Lately I have had to search for such characters in the dutch books I have read.

Verfhuid is a novel that starts off on an interesting story, which looses steam half-way through the book, and ends with a predictable anti-climax. It seems the author (had) lost interest in the story, or could not develop a more interesting conclusion.