What Are We Doing Here? Essays

This collection was a mixed bag of academic lectures for a specialized audience and salient op-eds on our current religious and political climate. I do not share Robinson's deep enthusiasm for John Calvin and the Puritans, though I appreciated her perspective. I very much appreciated the essay "Slander" and its implications for religious people. I do which there would have been an organization by content, date, or theme, as well as context for each essay or lecture. Robinson is a skillful writer, but many of these essays do not read well outside a specific academic audience.

I've read all of Robinson's novels but this is only the second of her collections of essays/lectures I have read. Her carefully argued discussions of "what everyone knows" versus the verifiable truths of history are a joy to read and always food for thought.

First I listened to the audio book as I drove back and forth to my 94 yo mother's place. So much to think about. I was not raised in the Calvinist tradition, but my Catholic upbringing doesn't seem to get in the way of her thought-provoking discussions of history, literature, grace and beauty. That chapter on Grace and Beauty illuminated my understanding (misunderstanding? ) of Jack. In the first essay, she says the things that we all believe to be true, but are wrong, lead us to misunderstanding "freedom," and "capitalusm" and our public conversation is shallow and slanted as a result. So much to think about as I read these essays and ponder their implucations.

This was very hard to read. The vocabulary was above me. The prose was complicated and nuanced. The subject matter was very deep from Christianity to the malignancy of our current affairs. She deals with science, Puritans, old English history, conscience, philosophy of "being" and the interplay of these issues and others. I spent the entire book nodding in assent even when I had to re-read some sentences (indeed some multiple pages) over and over. I learned many tidbits from this book and feel like I should get a couple of college credits for it. It is clearly worth the five stars!

Wow. I feel like I need to read this again so I can understand better some of here essays. The last one, Slander, is an absolutely amazing piece of writing and distills my thoughts on Christianity in America.

En este nuevo volumen de ensayos, Marilynne Robinson reflexiona con excepcional profundidad sobre de qué manera la política y la sociedad actuales tienden a devaluar lo humano. «Resulta chocante lo desamparados que han estado en años recientes la protección de la naturaleza, de los pobres y hasta de los derechos de los votantes. La gran maquinaria del capitalismo puede acabar con ellos», afirma en la introducción del libro. Contra esta influyente tendencia contemporánea, que pretende reducirlo todo a un simplista análisis coste-beneficio, Robinson reivindica el pensamiento inconformista y combativo y la necesidad de dar voz a los que no se tiene nunca en cuenta. Crítica tanto con la derecha como con la izquierda («Hemos show more rendido el pensamiento a la ideología. No es accidental que el marxismo y el darwinismo social surgieran a la vez, como dos narradores de un único cuento») concluye: «La disposición a dejarnos llevar por el pensamiento ideológico -es decir, un pensamiento que por definición no es el propio, que está ciego a la experiencia y a las contradicciones que surgen cuando se consultan esferas más amplias de conocimiento- supone una capitulación que nunca debería asumir nadie. Es una traición a nuestras mentes portentosas y a todos los epléndidos recursos que nuestra cultura ha preparado para que se usen.» A lo largo de todo el libro, Marilynne Robinson proclama su fe en la humanidad e insta a sus lectores a defender lo que nos hace humanos: «la creatividad, la sabiduría, el valor, la generosidad, la dignidad personal, el ser profundamente capaces de lealtad». show less

In mijn review van Robinson’s vorige boek “De gegevenheid der dingen” hield ik al een ode aan haar heerlijke nonconformisme, haar bewust ingaan tegen alle heilige huisjes van onze moderniteit. Ik zou dat hier nog eens kunnen herhalen, want Robinson gaat in dit boek voort op haar elan. Opnieuw is het een bundeling van lezingen, dit keer uit de periode 2015-2017. En voor het grootste deel zijn het dezelfde thema’s die aan bod komen.
Met veel vuur blijft Robinson een kruistocht voeren tegen het reductionisme en determinisme van de wetenschap. Niet dat ze de geldigheid van de wetenschappelijke bevindingen in twijfel trekt, maar ze wijst vooral op het beperkte domein waarover wetenschap iets zinnigs kan zeggen, een domein dat een heel show more breed veld van de menselijke ervaring negeert. Robinson heeft het dan vooral over fenomenen als het zelf, de ziel, de ervaring van verwondering en genade, maar ook van geweten, zonde en tekort. In dit boek moet vooral de antropologie het ontgelden. “er zit een enorme speling in de werkelijkheid, of anders gezegd, er zijn te veel soorten en lagen van complexiteit in het hele zijn om ons neer te leggen bij een simpele verslaglegging van de dingen. Deze complexiteit is dynamisch omdat elke gelaagdheid van complexiteit van het ene moment op het andere leidt tot talloze andere variabelen. (…) de tendens in de gedragswetenschappen in hun beschrijving van de evolutie van intelligentie en taalvaardigheid, en ook hun starre modellen van de menselijke motivatie zijn karig op een manier en in een mate die de ervaring niet kan verantwoorden.”
In de plaats pleit Robinson andermaal voor het ernstig nemen van de religieuze ervaring, een ervaring die gedurende duizenden jaren wél relevante en nog altijd niet weerlegde intuïties over de (menselijke) werkelijkheid heeft verzameld. Robinson focust vooral op wat ze zelf goed kent: het Amerikaanse puritanisme. Met vuur schetst ze hoe dat puritanisme in de 17de en 18de eeuw in sociaal en politiek opzicht tot de meest vooruitstrevende stromingen behoorde, een realiteit die volgens haar door zo goed als alle historici over het hoofd wordt gezien. Misschien overdrijft ze een beetje, dat kan ik niet beoordelen.
Ze berijdt ook weer haar andere stokpaardjes zoals de teloorgang van het humanisme, en dan vooral de ‘humaniora-idee” in het onderwijs, die moet wijken voor zuiver utilitaristische markt-benaderingen. Occasioneel, subtiel maar duidelijk zoals het iemand met stijl betaamt, haalt ze uiteraard ook uit naar Trump en alles waar hij voor staat.
Als ik dan toch een beetje kritiek mag uiten op dit boek, dan is het dat het op sommige punten zo gecondenseerd is, dat het op het randje van het leesbare is, zeker in die passages die dieper ingaan op de puriteinse theologie. Doordat het om verschillende lezingen gaat, zit er ook een behoorlijke portie herhaling in. En – meer ten gronde – denk ik dat ze in haar kritiek op wetenschap, zowel de natuurkundige als de sociale misschien wel iets te fel overdrijft. Ik heb net enkele boeken van Stephen Hawking achter de kiezen en zijn wetenschappelijk optimisme staat natuurlijk mijlenver af van Robinsons anti-sciëntisme, maar topwetenschappers als Hawking lijken me heus wel bewust (geweest) te zijn van de beperkingen van hun benaderingen. Ook in de sociale wetenschappen is er een toenemende tendens om ook andere niet-reductionistische benaderingen toe te passing, zoals in systeemdenken en holisme.
Robinson heeft zeker gelijk dat de metafysische erfenis, en vooral de religieuze, ernstig genomen moet worden, als een benadering die ook 'ware' antwoorden geeft op wat de (brede) werkelijkheid is, en dan vooral de enorm wonderlijke menselijke realiteit. Ik denk zeker niet dat ze een religieuze fundamentaliste is, maar misschien miskent ze teveel het schadelijke dat door religies in het verleden (en ook nu nog) aan mensen is toegebracht, zowel persoonlijk als collectief. Het is haar recht om een eenzijdig pleidooi te houden, zeker in lezingen waarin retorische regels een deel van het spel zijn. Ik ben dus niet blind voor de gevaren van zo'n overdrijvingen, maar toch vind ik dat de stem van Marilynne Robinson absoluut ernstig moet worden genomen. show less