The Heart of Rock & Soul

For Dave Marsh, rock and roll is thoroughly grafted into the very marrow of his bones. Each song evokes a specific moment, emotion, artifact, or insight. Actually, "evokes" is not the right word, "embodies" is better. The songs have so completely absorbed the moments of Mr. Marsh's life that they seem to constitute a virtual spiritual autobiography. The author is quite unembarrassed about all this, even if the reader occasionally has to look away.

A great book by an extremely opinionated and knowledgeable writer.

Ik vraag me wel eens af waarom ik het mijzelf steeds weer aan doe. Dave Marsh is muziekcriticus en auteur en vond het een goed idee dit boek, The Heart of Rock & Soul te schrijven. The 1001 Greatest Singles Ever Made maar liefst.

Natuurlijk weer een boud statement en een lijst die zich blijkbaar beperkt tot rock- en soulmuziek, alsof daar al een duidelijke grens te trekken is. U begrijpt, een volkomen arbitraire lijst, maar dat geeft niet. Rock- en soulmuziek ligt mij na aan het hart. Het grote doel is altijd weer, om mij onbekende muziek te ontdekken of bekende muziek in een ander daglicht te bezien, afhankelijk van kennis en enthousiasme van de auteur.

Het is niet louter plezier, het boek heeft volgens Marsh wel degelijk een doel;

The show more aim is to make an argument against critical conventions about what great rock & soul music consists of.

Hij wil zo het gesprek voeren over wat rock & roll is, wat soulmuziek is, wie het uitvoeren, waar het vandaan komt en wat het wil zeggen of betekent. Hij doet dat door 1001 nummers uit te kiezen en er zijn visie op te geven. Soms in een paar regels, vaker in meer tot soms anderhalve pagina lang. U gaat veel bekende nummers tegenkomen maar nog veel meer u niet bekende nummers. Marsh is de koning van de B-kant, hij heeft het vaak over de onbekendere broertjes van bekende hits en die komen er niet zelden beter van af dan hun beroemde million-sellers.

Overigens is Marsh de eerste om toe te geven dat deze lijst subjectief is en er per dag anders uit kan zien voor hem. Het is wat mij betreft een prachtige lijst, maar het is natuurlijk bewerkelijk om 1001 nummers op te zoeken (ze zijn allen te vinden op de streamingsdiensten) en het bijbehorende verhaal te lezen. Maar genoeg gemekkerd, want wat wil ik u meegeven?

Dat u heel veel Sam & Dave gaat horen, maar ook Sam Cooke, Marvin Gaye, Otis Redding, Smokey Robinson, Little Richard en Chuck Berry. Marsh gaat uitgebreid in op The Chuck Berry Riff, zijn kenmerkende gitaarspel, en het belang ervan;

Without The Chuck Berry Riff, we’d lose not just the Beach Boys, but essential elements of The Beatles, the Rolling Stones, Bob Dylan, Bob Seger, and Bruce Springsteen.

Het zijn geen loze kreten, hij licht het toe. Zo staat een overbekend nummer als True Blue van Madonna in de lijst. Waarom? Omdat, als je de moderne synthesizers weghaalt, het nummer in de ijzersterke traditie staat van al die nummers van The Crystals, The Chiffons, The Ronettes en The Shirelles. Ook die zijn allemaal goed vertegenwoordigd dus u kunt dat zelf gaan vaststellen.

Marsh gaat uitvoerig in op de beroemde producer Phil Spector die talloze nummers in dit boek van zijn beroemde Wall of Sound heeft voorzien. U leert wat dit nu precies inhoudt en kan het meteen beluisteren in bijvoorbeeld He’s Sure The Boy I Love van The Crystals.

Soms neemt hij een nummer op vanwege de groove, hoe ongrijpbaar dat begrip ook is. Pressure Drop van Toots and the Maytals is daar een voorbeeld van. De motivatie;

Once this one makes the turntable…it’s too late to prepare because the groove thunders down from the top and all that happens as they go along is that Toots whips himself further and further into a frenzy of marginal coherence. Meaning that I don’t know what the hell he’s singing about (some of it might have to do with sex or love), but it sure does sound important.

Wellicht kent u Kick out The Jams van The MC5 niet, maar Marsh laat zien dat zij de wegbereiders zijn voor groepen als The Sex Pistols, The Clash en Iggy Pop and the Stooges. Ook houdt hij een prachtig pleidooi voor Carolyn Franklin, de zus van Aretha Franklin. Zij schreef het zeer persoonlijke Angel, dat zus Aretha zingt. Aretha komt tot mijn grote genoegen vaak voor in dit boek en een absolute aanrader is haar versie van Bridge Over Troubled Water, dat zij helemaal terugbrengt naar de gospel-oorsprong die het heeft. Maar ook haar nummer Oh Me Oh My; een nikserige songtitel maar wat prachtig gezongen. O ja, en haar Without Love; ook een must hear.

Soms geeft Marsh korte, biografische informatie. Over Frankie Lymon met zijn glasheldere stem, maar die als dertienjarige al de pooier uithing en sterft als vijfentwintigjarige junk. Over Larry Williams, die ook meer verdient met drugs dan met zingen en die door moeders dood in zijn garage gevonden wordt. Moord of zelfmoord, daar is men niet over uit. Over Archie Bell, die het voor elkaar krijgt om met zijn single Tighten Up op nummer 1 in de charts te komen terwijl hij in het ziekenhuis ligt te herstellen van oorlogsverwondingen uit Vietnam. En dit is slechts een topje van de verhalenijsberg.

Ik heb een schat aan nieuwe muziek ontdekt. De anti-Vietnamsong van Bob Seger, 2+2=? bijvoorbeeld. De live-versie van Edge Of Seventeen van Stevie Nicks, de prachtige cheating-song The Dark End Of The Street van James Carr en de ronduit indrukwekkende rape-song The Boiler van Rhoda with the Special A.K.A. Die laatste gaat over een ‘boiler’; een oude, onaantrekkelijke vrouw die verkracht wordt. Marsh beschrijft het als volgt;

At this point, Rhoda Dakar begins screaming. And the record does not end. The music intensifies against her wails. And the record does not end. Her screams weaken; the music builds. And the record does not end. She chokes and gasps and sobs. And the record does not end.

U wilt dit horen en dat geldt voor heel veel meer nummers uit dit boek. Ik ben verder een groot fan van kleine en grote muziekfeitjes, dus ik wil weten dat de backing vocals in What’s Going On van Marvin Gaye gedaan worden door een stel football-spelers. En waarom de tweede ‘Diddy’ nodig is in Do Wah Diddy Diddy van Manfred Mann en wat de overeenkomst is tussen de murder-ballad The Cold Hard Facts Of Life van Porter Wagoner en de Britse transrock hit Love Will Tear Us Apart van Joy Division.

Kortom, ook met dit boek ben ik nog lang niet klaar; heel veel nummers wil ik vaker horen, teksten nog een keer tot mij nemen en albums beluisteren van artiesten waar ik slechts een nummer van hoorde.

Dat doel; heeft Marsh dat ook bereikt? Toch wel. Hij laat vaak zien wie in de muziekgeschiedenis op wiens schouders staat. Hij gaat met veel nummers naar de oorsprong van de soul en rock & roll en laat horen hoe die muziek verder werkt in de toekomst. Hij geeft zijn eigen definities weliswaar van rock en soul, maar onderbouwt het en geeft aan dat een eigen visie de muziek definieert. Als iemand het anders ziet moet men dat maar aantonen. Dat juich ik toe, maar even wachten liefst; even opladen voor de volgende 1001. show less

Great book about the significance of popmusic starting from the Fifties 'till the late 80's.Full of personal opinions, memories and knowledge of the start and history of Rock & Soul Music.The strength of the book lies in the combination of deep knowledge and deep personal involvement.