Marco Lodoli

Il messaggio e le intenzioni dell'autore sono chiare e rese abbastanza bene. Ma, soprattutto tenendo in conto il velato riferimento al vangelo, non li ho apprezzati. Il tipo di evasione che vive la suora nella vicenda secondo me non combacia poi molto con il messaggio evangelico, ne puo' essere molto credibile come conseguenza diretta dell'idea dell'autore modellata su un personaggio di finzione.

* non faccio l'insegnante..
*

.. ma questo libro mi ha davvero intristito. Il nostro Lodoli apre e chiude con i ricordi di sè alunno diligente .. e praticamente per tutto il libro si rammarica che i ragazzi oggi non siano diligenti come lo era lui. Non c'e' traccia di qualche innovazione nel suo modo di insegnare (porta i dischi ... Continua

.. ma questo libro mi ha davvero intristito. Il nostro Lodoli apre e chiude con i ricordi di sè alunno diligente .. e praticamente per tutto il libro show more si rammarica che i ragazzi oggi non siano diligenti come lo era lui. Non c'e' traccia di qualche innovazione nel suo modo di insegnare (porta i dischi dei radiohead e i suoi alunni ascoltano d'agostino) e il primo a considerarsi uno sfigato sembra lui stesso.
E' vero viviamo nella cultura dell'edonismo, ma possibile che non ci sia alternativa fra "la classe" in cui il prof instaurava una lotta di potere con i suoi allievi, e questo "rosso e blu"(gia' nel titolo denuncia un certo gusto retro') che osserva con tanta sofferenza i suoi allievi? E un po' di entusiasmo in queste aule mai? show less

Inderdaad heel wat nostalgie en weemoed in deze korte roman die vertelt hoe Maria Salviati elke dag in haar Romeins appartement wordt opgehaald door Gabriele die haar huis buiten Rome zal gaan verkopen. Maria ziet haar geheugen stilaan vervagen en vertelt aan Gabriele over haar leven met Augusto en hun zoon Pietro. "Ik vertel mezelf voortdurend mijn levensverhaal, ik heb veel vrije tijd en ben heel bang alles te vergeten, ook al heb ik soms de indruk dat de dingen niet helemaal zijn gegaan show more zoals ik ze me wil herinneren; bovendien is er niets veranderlijker en vager dan het verleden, toch?" (p. 21) Met die verkoop wil het niet zo goed lukken maar de band tussen Maria en Gabriele krijgt wel meer morele betekenis. "... als ik in de rij sta in het postkantoor of bij de kassa van een supermarkt ben ik kalm, ik heb het gevoel dat ik langzaam de weg ga die gebaand is door alle mensen die voor mij hebben geleefd en na mij zullen komen, ik hou van zulk soort geduld, zulk soort volharding, ik hou van degene voor me en van degene na me want ze maken allemaal deel uit van het verloop van de tijd en respecteren dat." (p. 78) Op het einde van de roman krijgt het verhaal dat Maria vertelt aan Gabriele meer het karakter van een soort biecht uitmondend in een absolutie gegeven door een steeds meer engelachtige Gabriele. "Zo is het leven, het biedt geen uitweg. Je moet je ploeg tot het eind toe recht in de voor houden, het heeft geen zin hem naar elders te verplaatsen, waar dan ook heen, naar de sneeuw of naar de zee. We zijn seizoenen, tijd, zaaisel en oogst, plicht, inspanning, een enkele zondag en meer niet. En toch ben ik getrouwd met een potsenmaker en heb ik een communist gebaard." (p. 129). Lodoli hanteert een mooie, sfeervolle taal zonder overdaad aan beelden om even mee in te dagdromen. show less

Lodoli sa raccontare benissimo di gente che costruisce sogni effimeri e illusioni per riuscire ad affrontare la vita. Sono uomini e donne che vogliono proteggersi da una realtà tagliente e implacabile, nemica dei desideri coltivati nell'intimo. I personaggi dei racconti sono tutti in preda della medesima inquietudine e fragilità. Incredibilmente la menzogna li rende forti. Come nel caso della donna senza figli che pensa di rapire la bambina di una zingara per ripartire verso una nuova show more prospettiva esistenziale, o come nel racconto del sopravvissuto ad un incidente, che avverte su se stesso il peso dell'unicità e del fato. show less