Michel Rio

Ο περιλάλητος μάγος και σύμβουλος του μυθικού βασιλιά Αρθούρου, έχοντας κλείσει πια τα εκατό του, κάνει έναν απολογισμό της ζωής του και επαναθέτει και επανεξετάζει για μια ακόμα φορά τα μέγιστα ερωτήματα που βασανίζουν την ανθρωπότητα.
Η ζωή, ο θάνατος, ο έρωτας, το show more πάθος, η μοναξιά, η απελπισία, το μίσος, η απληστία και η δίψα για δύναμη θεωρημένα από έναν άνθρωπο που έχει φτάσει στο απόγειο της σοφίας του και στο τέλος των ημερών του αποκτούν έτσι μια άλλη διάσταση και ανοίγουν κάποια μονοπάτια που αν δεν οδηγούν στην τελική λύτρωση, κάνουν τουλάχιστο πιο υποφερτή την επίπονη οδοιπορία που λέγεται ζωή.
Ο Μέρλιν έχοντας γνωρίσει τα πάντα είναι πια σε θέση να μας διδάξει την ειρήνη. (Από την έκδοση) show less

Ένας άνδρας (ο αφηγητής) επιδίδεται στο λαθρεμπόριο: πουλάει δίγλωσσες εγκυκλοπαίδειες στον Ινδικό Ωκεανό. Το σκάφος του περικλείει τη γνώση της Ευρώπης. Μια γνώση που δεν προστατεύεται όμως από το ναυάγιο, εφόσον τελικά ναυαγεί.
Ένας τυφώνας τον ρίχνει σ' ένα απομονωμένο show more και άγνωστο νησί. Άγνωστο επειδή μια διεθνής συνθήκη το προστατεύει από κάθε εκπολιτιστική επίθεση.
Ο άνδρας μένει εκεί τρία χρόνια χωρίς να έρθει σε επαφή με τον αυτόχθονα πληθυσμό. Με μόνη εξαίρεση μια νέα, που τη μαθαίνει να μιλάει, να γράφει και να διαβάζει τη γλώσσα του. Αυτή η γυναίκα του ζητάει, από περιέργεια και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μια όσο γίνεται πιο ακριβή λεπτομερή αυτοπροσωπογραφία -την εικόνα δηλαδή του ευρωπαίου και του δυτικού πνεύματος, σε ένα είδος αντίστροφης εθνολογίας, όπου ο "άγριος" παίζει, για μια φορά, το ρόλο του ανεξέλεγκτου ανακριτή.
Ο άνδρας φεύγει κάποτε από το νησί με το πλοίο που κατασκευάζει σπρωγμένος αμετάκλητα προς τη Δύση από τους αληγείς ανέμους, και η νέα γυναίκα, την οποία εγκαταλείπει του αφήνει ένα γράμμα όπου περιγράφει με λίγες λέξεις, βαριές όμως από τη μελαγχολία των αντιθέσεων, την άλλη πλευρά αυτής της ιστορίας- μια ιστορία εξυπνάδας και αδιαφορίας, έρωτα και εξορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) show less

Il est bien possible que tous les endroits ne se valent pas, et dans ce cas, il existe peut-être un lieu qui me conviendrait mieux que tous les autres, un lieu parfait pour moi. Ce n’est certes pas celui-ci. Mais c’est intéressant, il me semble. (p. 15).

Je flânais dans la librairie qui me devient habituellement, j’apprenais à l’apprivoiser. Pas facile de se laisser prendre par une librairie quand on avait ses habitudes ailleurs. J’apprenais à l’apprivoiser, je me laissais show more doucement apprivoiser. Alors quand j’ai vu ce titre improbable et ce dessin complètement (complètement quoi d’ailleurs ?), je me suis laissée tenter. C’est le genre d’achat qui fait partie de l’apprivoisement : savoir se laisser surprendre, tenter…
Je n’attendais pas grand-chose de particulier de ce roman, juste être surprise, et ça a été le cas. Pas de la grande littérature, pas de grande révolution de l’art de l’écriture. Des histoires déjà vues, avec des personnages déjà croisés, mais tout cela raconté d’une plume vive et ironique qui n’est pas déplaisante, et avec une façon originale d’aborder les choses. L’Ankou n’est finalement pas si tout puissant que cela, son chien non plus, mais notre chat héros ne s’en laisser pas compter. Et cet être est on ne peut plus roublard et de mauvaise foi.
Je vous laisse découvrir comment un Maori se retrouve aussi dans cette histoire. Il ne faut pas chercher la cohérence, ni midi à quaorze heures. C’est un livre pour sourire à des blagues d’initiés, c’est un livre pour regarder les jolis dessins en noir et blanc qui alternent avec le texte, c’est un livre pour passer un moment agréable et sans conséquence, sinon que de découvrir l’océan au côté d’un chat à l’improbable nom de Jules Joseph Chamsou Tabby. show less

Alcahuete était un massif sexagénaire au maintien fait d'un héroïsme d'opéra-bouffe attaqué par l'embonpoint, où l'affectation du caractère auguste tenait davantage du clown que du César. Il avait le cheveu rare, la joue ronde, le front bas, la lèvre épaisse surmontée d'un fil de moustache la cernant étroitement, le nez gros et busqué, la paupière boursouflée enchâssant un petit oeil noir aigu et mobile, avivé par cet éclat malsain caractérisant le paranoïaque au repos show more prêt à se transmuer en psychopathe agissant. C'était un mélange de rentier et de bouffon corrigé par l'hypothèse. show less