Antoine de Saint-Exupéry (1900–1944)

I thought the little prince himself was a very interesting character: unworldly, immature, tenacious, proud, stubborn, somber, and capable of showing enormous kindness. But this remarkable character is wrapped up in a story so heavy-handed that much of the charm was lost. The ambiguity of the tale tends toward the downright vague, and the plot itself, especially the ending, relies so much on literary analysis and interpretation that it seems insubstantial on its own merits. I understand what show more the author was doing, and I know that the point of not giving answers is to show that there are no answers. Even so, while I appreciate the symbolic and allegorical implications, I feel that they were overdone. I found it too didactic. There was too much moral and not enough story, IMO.

I am reminded of a quote by J. R. R. Tolkien: “I cordially dislike allegory in all its manifestations, and always have done so since I grew old and wary enough to detect its presence. I much prefer history – true or feigned– with its varied applicability to the thought and experience of readers. I think that many confuse applicability with allegory, but the one resides in the freedom of the reader, and the other in the purposed domination of the author.” I think that applies to this story. It’s true that there are certain elements that can be interpreted in different ways, but much of this does reflect “the purposed domination of the author.” I can see why this story would appeal to some people, especially grownups, but it just wasn’t for me. show less

Een boek dat open bloeit als een krokus op een februariochtend. 70 jaar oud, maar het bulkt nog van relevantie.

Antoine de Saint-Exupéry - ja, die kent u van het bloedmooie "De kleine prins" - was naast journalist en auteur ook piloot en actief bij de Franse luchtmacht in de Tweede Wereldoorlog.

In Oorlogsvlieger is de rode draad een verkenningsvlucht boven vijandelijke stelling die moet uitgevoerd worden. De oorlog is op dat moment voor de Fransen al zo goed als een verloren zaak waardoor show more de vlucht niet alleen zo goed als zelfmoord lijkt, maar ook nog eens compleet zinloos is.
Wat van dit boek een pareltje maakt, is dat de auteur het verloop van de vlucht als kapstok gebruikt om de twijfels, visie en gedachtes van de soldaat/piloot/mens uit te werken en weer te geven.

Daar komt de kracht van zijn schrijverschap en nog meer van zijn denken naar voren. Tijdens de vlucht probeert de Saint-Exupéry zichzelf een plaats in het geheel te geven. Hij ontdekt dat de angst bij de verwachting hoort, want eens hij zijn opdracht aan het uitvoeren is, handelt hij efficiënt, doelgericht en is er voor de angst geen ruimte meer.
Als hij met zijn boordschutter en navigator dan toch levend lijkt terug te keren uit de beschietingen met luchtafweer en ontmoeting met vijandige jagers, vallen bij de piloot/auteur de schellen van de ogen. Op heldere en uitmuntende wijze geeft de Saint-Exupéry zijn plaats in het geheel mee en schrijft hij een filosofisch betoog over de rol en verantwoordelijkheid van het individu in het geheel (de samenleving) maar evenzeer over de verplichtingen van die samenleving ten opzichte van dat individu heeft en waarom dat dreigt mis te lopen. Het draait er om dat we ons gelijk moeten kunnen voelen in iets dat ons overstijgt. Het is zinloos dat ik dat probeer te verhelderen, maar wat dacht je van:

"De aanhangers van de nieuwe godsdienst zulle er niet mee akkoord gaan dat een aantal mijnwerkers voor de redding van één enkele bedolven mijnwerker het leven waagt. (...) Het welzijn van de Gemeenschap bekijken ze in getallen - en de getallen zullen hen beheersen. Op die manier zullen ze het vermogen verliezen zichzelf te overstijgen. En daardoor zullen ze verafschuwen wat van hen verschilt, omdat ze niets hebben, boven het ik uit, om mee samen te vallen. Iedere gewoonte, ieder ras, iedere denkwijze die hun vreemd is, zullen ze onvermijdelijk als krenkend zien."

of

"Ik geloof dat de cultus van het Universele de particuliere rijkdommen verheft en verbindt - en de enige mogelijke orde gestalte geeft, namelijk die van het leven. In een boom heerst orde, ondanks de wortels die verschillen van de takken."

en zo zou ik er nog ettelijke kunnen noteren. Goed gedaan, Antoine.

Confronterend ook dit boek te lezen met in het achterhoofd de wetenschap dat de Saint-Exupéry van een soortgelijke vlucht - boven Duitsland als voorbereiding op het eindoffensief van de geallieerden - op 31 juli 1944 nooit meer terugkeerde.

(hmm, zou ik toch 5 sterren geven?) show less

This was such a sweet and inspirational little story. I never read it as a child, but I've heard it mentioned alongside children's classics that I adore, so when I spotted it on a display at my local library I decided to pick it up. Not only is this a beautifully imaginative story, but it's also an insightful commentary into human nature.
Yes! Grown-ups are strange! They are too focused on numbers and not aware of what really matters.
My favorite aspect is the part with the Little Prince and show more the flower. First, let's be real, that flower is a needy dramatic bitch. But he loves her anyway and I found that so sweet. Even flawed people are worthy of love! And sometimes we find ourselves in love with the most flawed of people. This portion of the story actually reminded me a lot of the classic "Of Human Bondage."
The flower can not admit she is wrong, she fakes illness, she lies, she is self-absorbed and relies completely on the Little Prince. And while he resents her at first, he realizes he loves her despite her prickliness. There is such an unwavering truth about love her. The fox explains it so aptly, "It's the time you spent on your rose that makes your rose so important."
Yes! I believe in this with all my heart. Love isn't something that happens TO you. There is no 'finding the one' because love isn't something you can find. It's like the people the Little Prince sees on the trains, going here and there, having no idea what they are looking for. You CAN'T find love. You choose to create it, with someone else, by committing to them. Commitment is love. And that's all there is to it. Love is time and effort and perseverance, and mutual respect, which it does seem that lovely rose is lacking.
Still, I hope the Little Prince DID make it home to her after the snake bit him. I hope he made it home and she grew to be a little more tolerable and be less needy in their relationship.

A gorgeous love story with innovative metaphors.

The folly of the adults was apt. There's the man who lights a streetlamp and then puts it out only a minute later, over and over and over again, because he once had orders to do it. Even though the rotation of his planet has changed, he keeps doing it. He's blindly following orders that make him miserable and his lighting and putting out the streetlamp doesn't do any good to anybody. But he goes along. Senseless bureaucracy. He finds meaning in the task, even though, whether he does it or not wouldn't really do anything for anybody. It doesn't matter. Except that it matters to HIM. There's some Sartre brand existentialism here. Which I guess isn't surprising, considering a WW2 era French dude wrote this. show less

Longer than I anticipated considering the audience it was meant for, but wonderful nonetheless. The book juxtaposes the perspective of a child to that of an adult by taking the Little Prince to different planets to meet different people, but finding that they all seem quite backward in their adult logic. It is also a little bit of a coming of age story, in that as the Prince travels the universe, he gradually grows to realize what he's thrown away by leaving his flower on his planet. The show more Prince comes to understand loss and grief as he makes friends on earth and has to leave them. He also develops a maturity as he get closer to facing his own death, and teaches his pilot friend that death is not really a permanent thing in your heart. A lovely book that has many valuable lessons for the young, and young at heart. show less