Herman Brusselmans

Louis Tinner is nooit een feminist geweest, maar hij heeft zijn vrouw Zoë wel toegestaan een carrière op te bouwen. Eerst was ze assistente van een modeontwerper, toen redactrice bij een tijdschrift, toen eigenares van dat tijdschrift en nu, sinds ze het tijdschrift heeft verkocht en rijk is, personal shopper. Intussen heeft Tinner z’n vierkant draaiende boekhandel verkocht en leeft hij op Zoë’s kosten. Hun zoon David wordt opgevoed door Zoë, haar ouders en, als het echt niet anders show more kan, door Tinner.
Met het vele geld van Zoë wordt een prachtig huis gekocht, dat vroeger nog heeft toebehoord aan Hugo Claus, een schrijver die volgens Tinner slechts één goed boek heeft gepubliceerd, in 1978. Vooral Claus’ gedichten waren niets, oordeelt Tinner, en hij zal proberen om betere gedichten te schrijven. Eerst zorgt hij ervoor dat hij eruitziet als een poëet. Maar het liefst van al zou hij ruggelings verdwijnen door een groot gat in de grond.

Trager dan de snelheid is een schitterende roman over een door de tragiek van de wereld getekende man. Hij probeert echter zo normaal mogelijk te functioneren, en dat heeft zo zijn gevolgen. Louis Tinner doet meeleven, vervloeken, lachen, instemmen en vertwijfeld het hoofd schudden. Hij is een adembenemende antiheld.

Herman Brusselmans (1957) publiceerde meer dan vijftig andere boeken. Hij wordt zowel verguisd als verafgood. Hij is een zeer belangrijk schrijver.

Over De man die werk vond en Nog drie keer slapen en ik word wakker, eerdere romans met Louis Tinner als hoofdpersonage:

‘De man die werk vond is een subliem werkje dat, handelend over verveling, geen seconde verveelt! Integendeel!’
vrij nederland

‘De tegendraadse, grimmige, maar waarachtige poëzie maakt de literatuur van Brusselmans zo bijzonder.’ show less

Samenvatting:
Mogelijke memoires is een woeste trip, een vorte puinhoop, een opeenstapeling van zo veel woorden dat je er poepeloerekrankzinnig van zou worden, en het zijn dan nog vaak dezelfde woorden ook. Wat is er aan de hand met die Herman Brusselmans? Ze zouden hem beter in een dwangbuis proppen, zodat het gedaan zou zijn met boeken schrijven als Mogelijke memoires, vol onvatbare interactie tussen verleden, heden en toekomst; tussen blindheid en arendsblik; tussen kat en hond; tussen Tom show more en Bom; tussen verzonnen en niet verzonnen; tussen anonimiteit en eenzame roem; tussen Lio en de Kersverse Dames die er niet in slagen haar te vervangen; tussen de eerste dertien hoofdstukken en het veertiende. En dan de technologie van deze roman! John Irving, Arnon Grunberg en Nicci French kunnen er een puntje aan zuigen. Op deze manier moeten we totaal onverwacht misschien alsnog besluiten dat de eenvoudige jongeman uit Hamme, de ouwelijke Brusselmans, met Mogelijke memoires een van zn meesterwerken heeft geschreven. Komt in orde. Herman Brusselmans (1957) publiceerde meer dan zestig romans. Hij wordt zowel verguisd als verafgood. Hij is een zeer belangrijk schrijver.
Recensie(s):
Memoires dienen te berusten op in ieder geval grotendeels controleerbare feiten. In de eerste dertien hoofdstukken bouwt Brusselmans duidelijk een verzonnen verleden op, in het laatste meer dan 200 pagina’s bevattende hoofdstuk haalt hij dit weer onderuit. Zoals gebruikelijk in zijn romans is het een woordenbrij waarin 'ons Herman' het over van alles (en nog meer) heeft; ook over zichzelf en het zelfmedelijden. Toch is dit niet zijn minste proza, met vermakelijke grappen en grollen. De liefhebbers van zijn proza zullen er opnieuw mee weglopen. Kleine druk.

J.T.G. Maas show less

Iets minder dan de eerste twee. Ik hou wel van Brusselmans platvloerse humor, maar er moet een limiet zijn van bruine streep - en strontgrapjes. Ik heb er alleszins van genoten, dat wel. Guggenheimer is een geweldig personage. 3.5

Intermittently amusing, but not laugh-out-loud funny (except the brief cameo by Guy Verhofstadt). All the characters are thoroughly unpleasant, but Guggenheimer is particularly vile: stupid, small-minded, egotistical, misogynist, racist and homophobic. I assume the reader is supposed to be laughing at him, not sympathising with him, but the constant stream of women falling at his feet, and the end of the story, left a bit of a sour taste in my mouth.