Tom Lanoye

In July, 1989, a defective Soviet fighter aircraft whose pilot had ejected over Poland continued to fly westwards on autopilot — causing a major NATO panic — and eventually crashed in West Flanders, where it destroyed a house, killing a person who was there at the time. Lanoye takes this real incident and fictionalises the characters involved in it — the pilot, the NATO chief of staff, a journalist, and the family whose house the plane is headed for. It's not very obvious why, except show more perhaps as a contrast between the structured nature of literary plots and the purely random way that kind of accident operates. The result is quite readable, but not very satisfying, somehow: the plane may be firmly buried in Flemish clay by the end of the book, but all but one of the characters are left very much up in the air. show less

In razend tempo met humor verteld verhaal van homoseksuele jeugdliefde, de angst, wanhoop en beklemming daarvan zijn heel goed verwoord. Minpuntje is het maniertje van het toespreken van de lezer: onnodig.

Een leuk gegeven voor een verhaal. Mooi dat de menselijke omstandigheden bij begin- en eindpunt en de betekenis van het huis beschreven worden als stukje verhaal. Want ja, in zo'n situatie gaat het niet alleen om het vliegtuig. De hoofdstukken met de reacties uit den lande horen er bij, zo komt dit nieuwsbericht dichterbij: Het wordt als een bericht zoals je op de je newsfeed leest. - Dit wás ooit een nieuwsitem ;-) - . Je beseft weer dat er achter één voorgelezen regeltje een hele wereld show more schuilgaat: persoonlijk én politiek.
Toch maar drie sterren omdat ik niet graag lees over dat soort perikelen in een familie, zeker niet omdat de lezer niet méér en andere dingen van hen weet. Direct en hedendaags geschreven in veel korte zinnen, afgewisseld met flink lange. show less

Unbelievable subtle seemingly spontaneous flow of thoughts and stories about his mother after his parents have died. Only after his father died could he write the book about his mother although or because his father asked about the book every time he visited his father.
Reading this book I thought about the process of change and growing dementia of my own mother and I even started dreaming about my parents after so many years. I think this is the best compliment one can make a writer.