Ina Boudier-Bakker (1875–1966)

Het oude Amsterdam, om de eeuwwende. La belle époque, zoals wij nu zeggen; fin de siècle noemde men het toen. Voor hen die deze tijd beleefden hing er een duistere vermoeidheid over het leven; alsof de ontzaglijke krachtsinspanning waarmee de negentiende eeuw aan het leven op aarde nieuwe gestalte had gegeven, zich wreekte in de laatste generatie van de eeuw. Een nerveuze onrust maakte de mensen onzeker van zichzelf, de zekerheid van de vaders had voor het volgende geslacht geen show more bestendigheid meer overgelaten.De oude heer Terlaet geniet in zijn grachtenhuis nog onbekommerd van het leven; hij merkt niet eens dat de mensen en het lot hem verwend hebben. De lasten die hij liet liggen, dragen nu zijn kinderen. Bernhard, de medicus, voor wie het leven een doffe tredmolen is geworden; Hein, de zakenman, die in zijn zoontje de mislukking beleeft; Ammy die haar huwelijk ziet verloren gaan; Lot die zichzelf dreigt te verliezen, en tenslotte Paul om wie de wereld wankelt. Allen leiden zij, oppervlakkig gezien, een beschut bestaan, maar binnen hen vreet de onbevredigdheid.Met het heengaan van de oude heer Terlaet valt een middelpunt weg, maar ook een verzwegen spanning, alsof deze mensen nu eindelijk zichzelf kunnen zijn, los van de dwang van een verleden zonder toekomst.Wat een vreemd jaar wordt dit show less

De straat: Een sombere blik op het leven in een provinciestadje
Ina Boudier-Bakker schildert in "De straat" een somber beeld van het leven in een kleine gemeenschap. De personages zijn gevangen in een sleur van dagelijkse beslommeringen en lijken weinig perspectief te hebben.
Waarom 2 sterren?
* Sfeervol maar beklemmend: Het boek weet een dichte, beklemmende sfeer te creëren. De beschrijvingen van de straat en haar bewoners zijn indringend en blijven hangen.
* Realiteitsgetrouw: De personages show more voelen echt aan en hun worstelingen zijn herkenbaar. Boudier-Bakker legt de vinger op de zere plek van de menselijke conditie.
* Eentonig: Het verhaal mist echter een bepaalde dynamiek. De personages ontwikkelen zich nauwelijks en de gebeurtenissen zijn vaak voorspelbaar.
* Sombere toon: De voortdurende nadruk op het negatieve kan vermoeiend zijn voor de lezer. Er is weinig ruimte voor hoop of positieve ontwikkelingen.
Kortom: "De straat" is een goed geschreven boek dat een bepaalde sfeer weet te vangen. De sombere toon en het gebrek aan ontwikkeling in de personages maken het boek echter minder toegankelijk voor een breder publiek. show less

Ik houd wel van die uitgesponnen families waarin je je opgenomen voelt. Dit boek las ik voor het eerst toen ik een jaar of 20 was. Het was een verrassing om het nu opnieuw te lezen. Het was veel meer een sociale roman waarin een tijdsbeeld geschetst wordt van 1870 tot 1925 en de ontwikkelingen in die tijd. De opkomst van fietsen, auto's, werkende geëmancipeerde vrouwen en natuurlijk de Eerste Wereldoorlog en de gevolgen daarvan in Nederland.
Hoewel ik het boek wel een beetje te dik vind, ben show more ik toch blij dat ik het opnieuw heb gelezen. show less

In zekere zin lijkt dit boek op "De klop op de deur" maar het is veel dunner en filosofischer. De hoofdpersoon is dezelfde, maar wordt in dit boek "het kind" genoemd. Prachtig en ontroerend wordt de jeugd beschreven, met klein en groot verdriet en hoe het kind daarop reageert. Vaak door niet te praten, maar het alleen te verwerken.