Stephan Enter

Opnieuw een uitzonderlijke roman van Enter. Compacter geschreven en misschien het meest door een (soort van) 'plot' gedreven dan eerder werk. Maar altijd over de tijd, de herinnering, en meer nog: hoe we ogenblikken ervaren en er zelf herinneringen van maken — te vroeg, te laat, soms er midden in.

En dan het verlies, aangekondigd of niet, en ons onvermogen precies weer te geven wat eraan vooraf ging. Misschien deze keer met een verschil, een minder verpletterende noot aan het eind:

Je moet

show more

mee met die ademhaling van de eeuwigheid want als je dat niet doet, sta je erbuiten, dan leef je eigenlijk helemaal niet, dan zie je het leven alleen maar aan je voorbijstromen.

Het hoofdpersonage Frank is hier duidelijk geen Olaf meer in Schijngestalte (uit [b:Winterhanden|5697324|Winterhanden|Stephan Enter|https://d.gr-assets.com/books/1339973307s/5697324.jpg|5868889]) en medeleven krijgt hier een veel krachtigere betekenis dan de titel initieel zou doen vermoeden. show less

A chance meeting at a railway station brings two friends together. They meet up with two other friends who all share a passion for mountaineering. The book is about their reunion, memories and friendship.

I felt most if not all of the book was much too contrived and unnatural, and since the book is about nothing really it gave me a very constrained feeling.

Intrigerend portret van een vrouw, door de ogen van drie mannen. Bijna essayistisch van stijl.

Prachtig boek. Drie mannen overdenken oa hun gezamelijke klimtocht in Noorwegen. De vierde klimmer, Lotte speelt daarin een sleutelrol.
Met grote tegenzin zag ik de laatste pagina dichterbij komen..