Annelies Verbeke

Omdat ik Slaap! al twee sterren gaf moet deze er drie krijgen. Kom. Het is een degelijk boek. Verbeke kan verhalen.

Maar het is te veel. Te veel thematieken, te veel symbolen en motieven, te veel geschiedenis en brede beschouwelijke bogen, te veel personages en verhaallijnen, en tot slot te veel bolle zinnen en bizarre metaforen die je dwingen te herlezen om te geloven dat ze er echt staan. Onnodig, overtollig.

Het lijkt alsof dit een totaalroman moest worden (net als Slaap! het totaaldebuut show more moest zijn) en dat is zichtbaar: in de taligheid, de kadans van de narratief, en uiteindelijk in het verwachte maar wel erg snel afgehandelde slot — een ontknoping waarvan de auteur het personage 'De auteur' nogal overbodig deus ex getuige laat van zijn.

Het was moeilijk starten met dit boek en het vlotte ook daarna nauwelijks. De kritiek hierboven deed het me meermaals wegleggen, twijfelend of ik niet zou stoppen. Het register wijzigde voortdurend, de humor vond ik krom, en de typetjes te vlak.

In het laatste derde kreeg de inmiddels beklemmende sfeer me te pakken, werden de te lang aanslepende motieven duidelijk, en konden de hoofdpersonages me raken. Helemaal aan het eind pas hoopte ik (reeds tegen beter weten in) dat alles goed zou komen. Ik vroeg me ook af hoe slecht ik het had of hoe goed, hoe slecht of goed ik ben. Dat is winst.

Toch, ik denk dat ik het verhaal aandoenlijker, de protagonisten mooier, en de boodschap aangrijpender had gevonden als er flink was geknipt. Nu vond ik de schoonheid slechts, te vaak versmacht onder het franje. show less

Een mooi en wat ingewikkeld debuut van deze Vlaamse schrijfster. Twee slapelozen, Maya en Benoit, vertellen om de beurt hun verhaal in afwisselende hoofdstukken. Het verhaal is niet erg grijpbaar en een beetje bizar. Het is in ieder geval mooi geschreven en ik heb het over een te lange tijdspanne gelezen, waardoor ik af en toe het verhaal niet goed kon volgen.

Twee sterren op Goodreads is bedrieglijk. Eentje betekent hier I hated it en dat is niet waar, maar erg veel meer dan 'superslecht kan je het niet noemen' haal ik er ook niet uit.

Kijk, Verbeke kan schrijven en ze heeft fantasie. En ze heeft zich achter een pc gezet en heeft 154 bladzijden getypt en daarna nog een paar duizend. Ik niet, dus alle kritiek staat meteen in dat spotlight: wie ben ik om dit af te kraken.

Gaan we dus niet doen, maar dit was niet voor mij. Er staan mooie dingen in: show more zinnen, woorden, gedachten, beelden -- meermaals bleef ik even hangen, herlas ik een stukje, stelde ik mij de scene voor. Maar er straalt ook een luiheid van af, een achteloosheid -- iets van in de rapte -- en sijpelt de bastaardtaal binnen uit gemakzucht, kiest ze de gemakkelijke weg in plaats van de poëtische, en lees ik passages die schuren als de vacht van een straathond. Dit lijkt niet bepaald nauwgezet gewikt en gewogen, herschreven, gepolijst.

Thematisch had ik het ook moeilijk. Als geattesteerd slaapgestoorde sprak dit boek me wel aan (hoewel ik het vooral koos om het oeuvre zelf -- ik las nog maar weinig, maar enkele kortverhalen en haar prozagedicht [b:Tirol Inferno|17728070|Tirol Inferno|Annelies Verbeke|https://d.gr-assets.com/books/1364988874s/17728070.jpg|24799056] hadden me evenwel geïnteresseerd gemaakt. Toch viel ook dat tegen en vond ik het weinig herkenbaar.

De personages zijn irritant. Vond ik irritant tenminste. Maya is een neurotisch geval en Benoit lijdt aan psychoses. Opname voor beide zou ik zeggen. Zij lijkt vooral te kampen met nogal burgerlijke levenshindernissen (join the club) en hij is aaneengeregen van de clichétrauma's -- dode moeders, internaten, gepest op school. Erg, erg, maar het kan me in deze vorm, in dit specifieke relaas, weinig bekoren.

Verbeke lijkt al deze elementen te gebruiken om enige bijkomende zwaarte te geven aan een soort miniroadmovie langs Vlaamse tristesse. Olga de frietkotmadam die dood gaat maar toch een rolletje krijgt want 'het is nogal een karakter zenne' en het geeft Maya wat diepgang -- dat.

Meest lijkt dit nog op een scenario (ook een vak van haar -- ook? hoe doe je dat toch?) en in dit geval zo eentje in de stijl van Night on Earth of After Hours. Een drukke collage van gebeurtenissen, een bevreemdend timeframe van enkele uren, dagen -- nachten vooral -- de echte wereld op afstand, in de achtergrond maar zonder werkelijke aanwezigheid, een volksstoet aan rare snuiters en bizarre situaties die de narratief bevolken, een wat exotische, aberrante of quasi-rebelse hoofdfiguur die op een keerpunt in het leven staat.

Uiteindelijk denk ik dat deze novelle te veel een doorbraak moest worden. Te snel geschreven, te veel geleid door vormvereisten. 'Als we een stoere griet nemen en wat prikkelende scenes, zitten we goed bij de vrouwen en de jeugd. Een slechte opvoeding, sterven en dood, existentieel ongeluk en stadse vervreemding, dat scoort bij de intellectueel.' Mixen en opdienen.

Dit moest een icoon worden lijkt het; succesdebuut en start van een briljante carrière, stem van een nieuwe generatie, aankondiging van een stijlbreuk in de Vlaamse literatuur. Is het voor mij alvast niet geworden, maar het loopt schijnbaar als een trein en dat is gegund. Erg veel tijd ga ik er echter niet meer aan besteden.

Ik hoor dat Verbeke nu aan scenario's werkt en eerlijk gezegd is dat wat haar beter zal afgaan. Ik zie de dramatische potvissequentie (grand finale tweede akte) zo voor me. show less

Mooie verhalen, bij momenten rakend, bij momenten grappig. Heel originele invalshoek in sommige verhalen. Doet je nadenken en met een andere blik naar je medemens kijken. Prachtige zinnen. Een aanrader!