Ton van Reen

READ IN DUTCH

De bende van de bokkenrijders was een van die boeken die me al een hele tijd vanuit de boekenkast aanstaarden, maar waar het er nog niet van gekomen was ze een keer te lezen. Toch was ik al een tijd nieuwsgierig naar het boek van Tom van Reen , omdat het zich bij mij in de buurt afspeelt en - ik geef het eerlijk toe - door de eftelingattractie 'Villa Volta'.

Het verhaal speelt in de achttiende eeuw in een Limburgs dorpje. De buurt wordt geteisterd door een groep 'Robin Hoods' die show more de bokkenrijders worden genoemd, vanwege hun vermeende duivelse kunsten. Boerenzoon Mathijs treedt in de leer bij de chirurgijn Kirchhoffs, die de baas van de bokkenrijders blijkt te zijn. Mathijs raakt steeds verder verstrikt in de bende van de bokkenrijders.

Ik vond dit echt wel een goed boek. Het verhaal werd goed opgebouwd en er was wel genoeg verdieping van de personages. Er zaten wel veel vrij grote tijdssprongen in het verhaal. Wat ik zelf erg leuk vond, en ik hoop dat ik nu niet iets belangrijks verraad, is dat goed beschreven is hoe de bende van de bokkenrijders eerst een goed georganiseerde robinhoodachtige organisatie is, en steeds meer vervalt in het een criminele organisatie. Het boek is voor kinderen geschreven en daardoor is de schrijfstijl een beetje makkelijk, maar ik vond dat geen groot probleem. show less

I like this book because it tells a part of history in a very exciting but believable way.
It gives a good look on life in the second half of the 18th century. The idea is a bit Robin Hood like: steal from the rich to feed and cloth the poor, but it is well done.
A lot of new words (for children that is) are being used, but explained very well in a list at the end of the book.
Very recomendable!

In een klein Frans dorpje woont de weduwe Marguérite met haar dochter Juliette. Haar man, toen ze trouwde haar enige kans op een minder troosteloos leven, is verongelukt onder zijn échte grote liefde, de tractor, en sinds zijn dood heeft de drank alleen nog maar meer vat op haar gekregen.
Haar dochter werkt in het plaatselijke café en is net zo onrustig als haar moeder. Dan komt er een Algerijn het dorp in gereden op een roestige fiets. Die is, op weg naar de druivenpluk in Macon, show more gestrand bij een bouwproject rond een camping, die het dorp uit de vergetelheid moet trekken. In het plaatselijke café krijgt hij, om Juliette, ruzie met de opzichter en Juliette ziet geen andere oplossing dan hem dan maar mee naar huis te nemen.
Daar is Marguérite net begonnen met een nieuwe poging haar leven toch enigszins op te kalefateren. Binnen dezelfde dag worden er beslissingen genomen die bepalend zijn voor drie levens.
Van Reen heeft een unieke stijl: korte zinnen, geblokt, vrij zakelijk. Specialisten erkennen zijn bijzondere on-Nederlandse stijl. Ik kan daarin meekomen, ook al vind ik dat Van Reen er in dit boek lang over doet om erin te komen: in de eerste bladzijden staan nogal wat herhalingen, en het noemen van de titel in de eerste alinea van het boek zie ik niet direct als een stijlvolle opening.
Wel de moeite waard om te lezen, maar daar is dan ook alles mee gezegd. show less

Een jongen projecteert zijn twijfels omtrent zijn sexuele geaardheid op de afwijkende figuren in zijn onmiddellijke omgeving.'

Dat is wat er op de achterkant van dit boek staat en omdat het daar staat weet ik dat. Toch - en met veel ondanksen - is dit - en niet alleen omwille van de cover - die bijna vertederend in zijn uitdrukkingsloosheid is - een boek dat ik mezelf - op latere leeftijd - nog zie koesteren - zij het met mate ...

(Of ben ik het gewoon weer even beu om boeken af te show more kraken?)

(Had ik die zin 'Een jongen projecteert ...' niet gelezen, zou ik het boek dan beter of juist slechter gevonden hebben?)

Ik ergerde me aan de te korte en te verklarende jeugdboekzinnen, aan het ontbreken van enige opbouw of mysterie (al wordt daar nog enigszins een poging toe gedaan door het dooreengooien van de chronologie), raakte noch betrokken noch geintrigeerd, aan de 'benen wijd', ...
En toch zijn er ook in dit boek weer passages waarvan ik vermoed dat ik ze binnen twintig jaar nog zal kunnen plaatsen. Erger nog, dat ik er met weemoed naar zal willen teruggrijpen.

De jongen die de foto's van zijn vader bekijkt, aan de handenstand - één arm voor de borst en één voor het geslacht i.p.v. 2 voor de borst - begrijpt dat ook zijn vader ...

Maar had ik die zin op de achterkant van het boek niet gelezen ...

Want alleen dat eigenlijk, ... de papegaai, de pederast, de begrafenis, Annabel, ..., dat alles niet ... ach, en misschien toch ook een heel klein beetje de poelier, al kan je die dan weer zo snel gaan verwarren met andere, 'betere' beulen.

Hoe ook boeken die tijdens het lezen te licht worden bevonden na het lezen opzwellen tot iets wat ze eigenlijk niet in zich hebben: een verhaal.

http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2009/10/lachgas.html show less