Robert Vuijsje

Ik ben verbaasd dat dit boek niet heel veel ophef heeft veroorzaakt. Als het geschreven zou zijn door iemand van kleur, zou het nog iets anders zijn. Maar het is geschreven door een blanke Nederlander, waardoor het een aaneenschakeling van racistische stereotypen wordt. Hoezo is dit nu ineens literatuur? Met, zoals in het overgrote deel van de Nederlandse literatuur, natuurlijk weer een overdaad aan seks.
Het verhaal is maar dunnetjes: David, een Joodse jongen die er uitziet als een show more Marokkaan, heeft een identiteitscrisis. Hij voelt zich niet thuis in zijn rijke milieu, maar voelt zich aangetrokken tot vrouwen van kleur met grote billen en borsten. Het boek beschrijft zijn ontdekkingstocht van vrouw naar vrouw, de ene seksuele escapade na de andere.
Leest verder wel gemakkelijk weg, maar bevat eigenlijk niet 1 sympathiek personage. show less

shallow and full of stereotypes.

Van http://mom.biblion.nl/ : Debuutroman van de Nederlandse journalist (1970). David is een jonge joodse Amsterdammer, die door zijn donkere uiterlijk op een Marokkaanse jongere lijkt. Om zich af te zetten tegen zijn Amsterdamse (Oud-Zuid) kakkineuze milieu en uit nieuwsgierigheid gaat hij op zoek naar zwarte vrouwen, eerst in de Bijlmer en later in Amerika. Hij ontdekt dat hij daar gediscrimineerd wordt vanwege zijn uiterlijk. Een roman waarin scherpe tegenstellingen worden neergezet tussen show more culturen die in Nederland naast elkaar bestaan. Degene die de grens oversteekt, hoort uiteindelijk nergens meer bij. Het boek is vol vaart geschreven, hard en rauw, al maakt de herhaling van vergelijkbare gebeurtenissen het soms wat voorspelbaar en saai. De dwarse houding van de 21-jarige hoofdpersoon, die vooral confronteert en provoceert, levert uiteindelijk geen nieuwe inzichten op. Als hij in twee verschillende werelden niet blijkt te passen, gaat hij op zoek naar een nieuwe omgeving. Normale druk. - Drs. W.A. Fasel show less

Voor mij valt of staat een verhaal met de hoofdpersoon. Ik moet daar een bepaalde sympathie voor voelen. Als ik dat niet heb, vind ik het boek al snel stom, om het even simpel samen te vatten. Dat was ook het probleem dat ik had met 'Alleen maar nette mensen' van Robert Vuijsje, ik vond de hoofdpersoon een vreselijke debiel. Daarnaast kwam het allemaal erg stigmatiserend en 'makkelijk' op me over. Kortom, een 'stom' boek.

Van Bol mocht ik het volgende boek van Vuijsje recenseren; 'Beste show more vriend'. Een uitdaging, zeker omdat ik van tevoren al van mening was dat dit waarschijnlijk ook een stom boek zou zijn. Hoe verrassend dat ik na de eerste twee hoofdstukken eigenlijk al had vastgesteld dat de hoofdpersoon weliswaar opnieuw een zelfingenomen, egocentrische zak is, maar dat ik ook medelijden voor hem voelde. De oppervlakkigheid spat ervan af, maar Vuijsje weet ook de pijn achter de persoon door te laten schemeren. Niet veel, maar genoeg om geboeid te raken.

Ik heb het boek in één dag uitgelezen. Het verhaal is verrassend, boeiend, bij vlagen ook grappig door de kortzichtigheid en oppervlakkigheid van de wereld van media en BN'ers die omschreven wordt. Het verhaal ontroerd ook, al maakt de hoofdpersoon Sam niet altijd even slimme keuzes en blijft hij eigenlijk het gehele boek door die zelfde egocentrische zak. Maar wel eentje met een klein hartje. show less